دیپلماتهای ایرانی با یک ابتکار جدید به نیویورک رفتن: «طرح ۷ روزه»!طبق این طرح، ظرف ۶ روز باید محاصره دریایی و تحریمهای نفتی لغو، و داراییهای بلوکهشده ایران آزاد بشه تا ایران در روز ششم تنگه هرمز رو باز کنه و درست از روز هفتم، مذاکرات هستهای و بازرسیهای آژانس آغاز بشه. ایران با این سرعتِ بالا میخواست ادعای آمریکا مبنی بر «خرید زمان» از سمت ایران رو کاملاً خنثی کنه.
اما نقطه بنبست کجاست؟ «ترتیب اجرای تعهدات!»
واشنگتن میگه تهران باید اول امتیازات ملموس هستهای بده و کنترل هرمز رو رها کنه تا بعد، تحریمها کم بشه؛ اما ایران با تجربه خروج ترامپ از برجام و بدعهدیهای گذشته، تا اول امتیاز اقتصادی نگیره، اهرمهای خودش رو واگذار نمیکنه.
از طرف دیگه، ترامپ که با بحران انرژی و فشارهای انتخاباتی روبهروست، از یک سو میترسه توافقی کنه که شبیه برجام به نظر برسه و از سوی دیگه میدونه ادامه بحران هرمز، قیمت نفت تو بازار جهانی رو بیشتر از قبل بحرانی میکنه.در واقع، این طرح یک دوئل دیپلماتیک بود؛ ایران توپ رو انداخت تو زمین واشنگتن تا ثابت کنه کی طالب جنگه و کی طالب توافق! تو فکر میکنی ترامپ از این بنبست با دیپلماسی خارج میشه، یا باید منتظر یه دور جدید از تشدید تنشها تو منطقه باشیم؟
