رسانههای بینالمللی از جمله «آکسیوس» به نقل از مقامهای اسرائیلی فاش کردند که نشست محرمانه و کمسابقهای با حضور فرمانده ستاد فرماندهی مرکزی آمریکا (سنتکام)، رئیس ارتش اسرائیل و فرماندهان ارشد نظامی هفت کشور عربی (عربستان، امارات، مصر، اردن، قطر، بحرین و کویت) در آلمان برگزار شد؛ نشستی که در ادامه از سوی سخنگوی سنتکام نیز تأیید گردید.
محور اصلی این گفتگوها ارزیابی امنیت دریانوردی، بررسی راهکارهای افزایش تردد کشتیهای تجاری در تنگه هرمز و دریای سرخ، و تلاش برای هماهنگی پیرامون ساختار موسوم به «پدافند یکپارچه منطقهای» اعلام شد.
تحلیل راهبردی میان نمایش رسانهای و بنبست میدانی
این رویداد بیش از هر چیز با یک تناقض آشکار میان روایت رسمی واشنگتن و اقدامات عملیاتی آن روبهروست. در حالی که مقامهای آمریکایی در هفتههای اخیر مدعی کنترل اوضاع و عادی شدن شرایط دریانوردی در تنگه هرمز بودند، فراخواندن فرماندهان ارشد ۹ کشور به یک نشست اضطراری نظامی در اروپا، به روشنی نشان میدهد که شاهراههای انرژی همچنان تحت تأثیر اهرمهای فشار و ریسکهای امنیتی قرار دارند. اگر وضعیت واقعاً عادی بود، نیازی به این نمایش پرهزینه ستادی و هماهنگیهای فشرده وجود نداشت.
در این پازل، تلاش سنتکام برای گره زدن رسمی اسرائیل به معماری امنیتی کشورهای عربی نیز با خطای محاسباتی جدی همراه است. پایتختهای عربی حاشیه خلیج فارس به خوبی میدانند که پیوند خوردن علنی با راهبرد نظامی تلآویو، زیرساختها و شریانهای اقتصادی آنها را در صورت بروز هرگونه تنش، به اهداف مستقیم جمهوری اسلامی ایران تبدیل میکند؛ مسئلهای که باعث میشود این همگرایی فرمایشی، فراتر از یک مانور سیاسی زودگذر نرود و پایتختهای عربی هزینههای امنیتی آن را نپذیرند.
هدف اصلی واشنگتن از رسانهای کردن چنین ائتلافی، ارسال سیگنال اطمینانبخش به بازار جهانی انرژی، بیمهگران و خطوط کشتیرانی برای مهار اثر روانی ریسکهای ترانزیتی است؛ ریسکهایی که مستقیماً قیمت سوخت و تورم داخلی آمریکا را در آستانه تحولات سیاسی تحت فشار قرار دادهاند.
با این حال، واقعیتهای سخت جغرافیایی و تسلط موازنه بازدارندگی جمهوری اسلامی ایران بر تنگه هرمز و بابالمندب، با بیانیهها و نشستهای اداری در پایگاههای اروپایی تغییر نمیکند. نشست آلمان بیش از آنکه مولد یک ساختار کارآمد نظامی باشد، به نظر سردرگمی واشنگتن در مهار هزینههای فرسایشی تقابل و تلاش برای مدیریت بحران از کانال تصویرسازی است؛ چرخشی که در برابر واقعیتهای میدانی منطقه به شدت زیر سوال میرود.
