هانگ کائو، سرپرست وزارت نیروی دریایی آمریکا، در جلسه بررسی صلاحیت خود در سنا اذعان کرد که جنگ علیه ایران فشار زیادی بر این نیرو وارد کرده است. گزارش گاردین ابعاد این فشار را در سه تحول دنبال میکند: طولانیتر شدن مأموریتها، کاهش حضور دریایی آمریکا در اقیانوس آرام و افزایش هزینه برنامهای که قرار است ناوگان این کشور را در سه دهه آینده گسترش دهد.
هرمز و فاصله تردد با سطح پیش از جنگ
به گزارش گاردین، با وجود صرف منابع گسترده آمریکا برای باز نگهداشتن تنگه هرمز، عبور کشتیها از این آبراه همچنان به سطح پیش از جنگ بازنگشته است. گاردین به گزارش هفتگی مرکز عملیات تجارت دریایی بریتانیا استناد کرده که تردد کشتیها را حدود ۶۵ درصد کمتر از سطح پیش از حملات ۲۸ فوریه آمریکا و اسرائیل به ایران برآورد کرده است.
کائو در سنا گفت هزینه بیمه عبور یک کشتی تجاری از هرمز، که به گفته او یک سال پیش ۵۴ هزار دلار بود، به ۶۴ میلیون دلار رسیده است. او در نقلقول منتشرشده مشخص نکرد که این رقم به چه کشتی یا چه نوع پوشش بیمهای مربوط است. افزایش حق بیمه و کرایه حمل میتواند بخشی از هزینه اختلال در هرمز را به بازار سوخت، کود شیمیایی و مواد غذایی منتقل کند.
الیزا اسلاتکین، سناتور ایالت میشیگان، نیز هزینه جنگ علیه ایران را ۲۶۰ میلیارد دلار برآورد کرد و گفت آزادی کشتیرانی به سطح یک سال پیش بازنگشته است. اظهارات او در جلسه سنا پرسشی را پیش روی دولت ترامپ گذاشت که آمار تردد کشتیها هم به آن مربوط است: اختصاص این حجم از منابع نظامی تا چه اندازه توانسته جریان تجارت را احیا کند؟
مأموریتهای طولانی و فشار بر خدمه
گاردین گزارش داده است که مدت مأموریت شماری از ناوهای آمریکایی از حدود هفت ماه به ۱۰ تا ۱۱ ماه افزایش یافته و چند شناور بیش از ۳۰۰ روز در مأموریت بودهاند. به نوشته این روزنامه، ناو هواپیمابر «آبراهام لینکلن» نیز ۲۶۵ روز را بدون پهلوگیری در بندر در دریا گذرانده است.
در جلسه سنا، درباره هشت مورد گزارششده اقدام به خودکشی در میان خدمه لینکلن نیز پرسشهایی مطرح شد. کائو این موارد را «اقدامات پیشگیرانه برای جلوگیری از خودکشی» توصیف کرد و نگرانیها درباره کمبود غذا در ناوها را هم رد کرد. ریچارد بلومنتال، سناتور دموکرات، در مقابل گفت نیروی دریایی در دوره مسئولیت کائو بیش از ظرفیت پایدار خود به کار گرفته شده است.
کوین رولندز، کارشناس مؤسسه خدمات متحد سلطنتی بریتانیا، وضعیت ناوگان را در گفتوگو با گاردین «بحرانی، اما فعلاً قابل مدیریت» توصیف کرد. به گفته او، برای تداوم حضور یک شناور در مأموریت، برنامهریزان معمولاً سه شناور را در چرخه مأموریت، آمادهسازی و تعمیر در نظر میگیرند. تمدید مأموریتها میتواند زمان تعمیرات شناورها و استراحت خدمه را محدود کند و اثر آن در نوبتهای بعدی اعزام آشکار شود.
هزینه حضور در خاورمیانه برای اقیانوس آرام
به نوشته گاردین، بازگشت ناو هواپیمابر «یواساس جورج واشنگتن» از خاورمیانه به دورهای سهماهه پایان داد که طی آن نیروی دریایی آمریکا هیچ ناو هواپیمابری در اقیانوس آرام مستقر نداشت. این وقفه نشان میدهد که افزایش حضور در خاورمیانه چگونه میتواند برنامه استقرار ناوهای آمریکا را در منطقهای تغییر دهد که واشنگتن برای رقابت با چین به حضور مستمر در آن نیاز دارد.
رولندز میگوید آمریکا فعلاً میتواند تعهدات خود را در خاورمیانه، ناتو و هند و اقیانوس آرام مدیریت کند، اما ظرفیت مازادی در اختیار ندارد. از این منظر، طولانی شدن جنگ علیه ایران میتواند واشنگتن را برای پاسخ به یک بحران تازه در منطقهای دیگر، به جابهجایی ناوهایی وادارد که از پیش برای مأموریتهای دیگری در نظر گرفته شدهاند.
طرح «کلاس ترامپ» زیر فشار بودجه و رقابت با چین
دفتر بودجه کنگره در بررسی برنامه کشتیسازی سال ۲۰۲۷ نیروی دریایی آمریکا، متوسط هزینه سالانه ساخت شناورها در سه دهه آینده را ۵۴ میلیارد دلار برآورد کرده است. این رقم حدود ۱۸ درصد بالاتر از برآورد خود نیروی دریایی است. پیچیدگی طراحی برخی شناورها و برآوردهای پایین پیشین از دلایل این اختلاف عنوان شده است.
ساخت ۱۵ ناو جنگی بزرگ موسوم به «کلاس ترامپ» بخشی از این برنامه است. دونالد ترامپ مدعی شده بود این ناوها ۱۰۰ برابر قدرتمندتر از ناوهای جنگی پیشین آمریکا خواهند بود. در مقابل، کمیته تخصیص بودجه سنا پیشنهاد کرده است یک میلیارد دلار اعتبار درخواستی نیروی دریایی برای تأمین مالی اولیه این طرح حذف شود. این پیشنهاد، تأمین اعتبار پروژه را از همان مرحله آغازین به موضوع اختلاف در کنگره تبدیل کرده است.
آمریکا قصد دارد شمار شناورهای رزمی خود را طی ۳۰ سال از ۲۸۶ به ۳۸۱ فروند برساند. در همین حال، به نوشته گاردین، کارخانههای کشتیسازی چین در سالهای ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ بیش از دو برابر کارخانههای آمریکایی، بر مبنای تناژ، شناور نظامی تحویل دادهاند. برآورد جداگانه اطلاعات نیروی دریایی آمریکا، ظرفیت کل صنعت کشتیسازی چین را حدود ۲۳۲ برابر آمریکا میداند. این برآورد تولید تجاری را هم در بر میگیرد و شاخص تحویل شناورهای نظامی همان مقایسه تناژ است.
افزایش شمار شناورها برنامهای چنددههای است، در حالی که نیروی دریایی آمریکا باید همین امروز برای مأموریتها، تعمیرات و جایگزینی خدمه تصمیم بگیرد. ادامه جنگ علیه ایران میتواند این فاصله زمانی را برای واشنگتن پرهزینهتر کند. هر بار که مأموریت یک ناو تمدید میشود، فشار آن هم بر برنامه تعمیر و آمادهسازی ناوگان و هم بر امکان حضور بهموقع در منطقهای مانند اقیانوس آرام اثر میگذارد.