حسن رسولی در تحلیل شرایط کنونی روابط ایران و آمریکا و ارزیابی هزینه و فایده مسیرهای تقابل و تفاهم، تصریح کرد که عرصههای نظامی و دیپلماتیک بهمثابه دو بال یک پرنده عمل میکنند و هرگونه کنش در میدان نبرد، مستقیماً بر فضای گفتگوهای سیاسی اثرگذار است. به گفته او، سادهانگاری در روابط چهاردهه گذشته دو کشور، آفت بزرگی است که مانع از تحلیل همهجانبهنگر میشود.
وی با تأکید بر اینکه دستیابی به دستاوردهای نظامی پیششرط حضور قدرتمند در مذاکرات است، یادآور شد که نمیتوان بدون پشتوانه میدانی، انتظار خروجیهای مطلوب از میز مذاکره داشت. رسولی به سند تفاهم میان دو کشور اشاره کرد و افزود که این یادداشت تفاهم به دلیل کلی بودن بندهای آن و نبود تعاریف عملیاتی دقیق، بستری برای تفسیرهای متفاوت ایجاد کرده است؛ تفاسیر متضادی که در کنار کارشکنی قطبهای مخالف تحقق صلح در داخل ایران، آمریکا و اسرائیل، دستیابی به یک توافق پایدار را با دشواری روبهرو میکند.
این فعال سیاسی راهکار برونرفت از تنشهای فعلی را تقویت آمادگی دفاعی در کنار تداوم گفتگوها دانست و بر لزوم وحدت رویه در بدنه حاکمیت تأکید کرد. او با هشدار نسبت به تداخل سطوح «تصمیمسازی» و «تصمیمگیری»، اظهار امیدواری کرد که با ارائه صدایی واحد از سوی دستگاههای مسئول، ایران بتواند از طریق میانجیگری و دستیابی به تفسیری مرضیالطرفین از توافقات، سایه جنگ را که مانع توسعه کشور است، بهصورت عزتمندانه از میان بردارد.
