تصویری که رئیسجمهور آمریکا در تروثسوشال منتشر کرد، عنوان «قدرتهای بزرگ؛ ۱۹۴۵ و ۲۰۲۶» را دارد. در یک سو، ژوزف استالین، فرانکلین روزولت و وینستون چرچیل، رهبران وقت شوروی، آمریکا و بریتانیا، دیده میشوند و در سوی دیگر، ولادیمیر پوتین، شی جینپینگ و دونالد ترامپ قرار دارند.
این چینش، نقش سه رهبر امروز را به نقش قدرتهایی پیوند میزند که در سالهای پایانی جنگ جهانی دوم درباره آینده نظم بینالمللی مذاکره میکردند. حضور چین در ترکیب امروز هم بخش مهمی از این قیاس است. در تصویری که ترامپ برگزیده، پکن در کنار واشنگتن و مسکو یکی از سه بازیگر اصلی صحنه است. پرسشی که تصویر پیش میکشد این است که امروز تا چه اندازه میتوان آینده جهان را حاصل توافق میان چند قدرت بزرگ دانست؟
چرا رضایی به کنفرانس تهران اشاره کرد؟

محسن رضایی در واکنش نوشت که ایران امروز با ایرانِ زمان کنفرانس تهران در سال ۱۹۴۳ و کنفرانس یالتا در سال ۱۹۴۵ تفاوت دارد. او همچنین جایگاه آمریکا را با موقعیت این کشور در پایان جنگ جهانی دوم مقایسه کرد و آمریکا را در جنگ «شکستخورده» خواند. رضایی در پایان نوشت «با عکسهای کهنه نمیتوان نظم فعلی را به گذشته بازگرداند!»
کنفرانس تهران از ۲۸ نوامبر تا اول دسامبر ۱۹۴۳، برابر با ۷ تا ۱۰ آذر ۱۳۲۲، با حضور روزولت، چرچیل و استالین برگزار شد. تهران میزبان نشست بود و گفتوگوهای اصلی میان رهبران سه قدرت متفق انجام گرفت. اشاره رضایی به این مقطع را میتوان تأکیدی بر تفاوت میان میزبان بودن یک نشست و نقش داشتن در تصمیمهایی دانست که بر منافع و امنیت یک کشور اثر میگذارند.
محدودیت قیاس با یالتا
همکاری آمریکا، شوروی و بریتانیا در سالهای پایانی جنگ جهانی دوم بر ضرورت شکست دشمن مشترک و توافق بر سر ترتیبات پس از جنگ استوار بود. در تصویر سال ۲۰۲۶، سه کشور کنار هم قرار گرفتهاند که رابطهشان در موضوعات مختلف ترکیبی از رقابت، اختلاف و همکاری است. بنابراین، ارزش تحلیلی این تصویر بیش از هر چیز در برداشتی است که از جایگاه قدرتهای بزرگ عرضه میکند.
ترامپ با انتخاب این قاب، نگاه را به واشنگتن، مسکو و پکن معطوف کرده است. واکنش رضایی پرسش دیگری را به بحث برمیگرداند: اگر تصمیمهای این قدرتها بر امنیت و منافع کشورهای دیگر اثر میگذارد، آن کشورها چه نقشی در شکلگیری همان تصمیمها دارند؟ برای تهران، معنای سیاسی ارجاع به کنفرانس ۱۹۴۳ در همین پرسش نهفته است.