در بازخوانی پیام شمخانی، آنچه بیش از همه در ذهن میماند، صدای دختری است که با بغض گفت «زنده باد ایران». گاهی یک جمله کوتاه، حالوهوای یک روز را بهتر از چندین صفحه روایت به یاد میآورد. در این جمله هم دلبستگی به ایران شنیده میشود و هم اندوهی که در صدای گویندهاش پیداست.
امروز، پس از جنگ، شنیدن دوباره آن صدا یاد کودکان میناب را زنده میکند. تا پیش از آنکه نام میناب با این داغ همراه شود، آن سه کلمه برای مخاطبان پیام معنای دیگری داشت. حالا نام کودکانی که جان باختند و اندوه خانوادههایشان نیز در حافظه ما به آن صدا پیوسته است.