هفت خلبان جنگنده اف-۲۲ رپتور، به خاطر نقشی که در عملیات «چکش نیمه‌شب» و حمله به تأسیسات هسته‌ای ایران داشتن، یکی از نشان‌های مهم نظامی آمریکا رو دریافت کردن؛ «صلیب پرواز ممتاز».
در روایت رسمی واشنگتن، این خلبان‌ها برای یک «دستاورد فوق‌العاده» در عملیات هوایی مورد تقدیر قرار گرفتن.
اما در تهران، روایت کاملاً متفاوته:
این اسمش قهرمانی نیست؛ اسمش حمله نظامی به خاک ایرانه.
در ژوئن ۲۰۲۵، بمب‌افکن‌های بی-۲ آمریکا به تأسیسات هسته‌ای ایران در فردو و نطنز حمله کردن. چهارده بمب سنگرشکن ۳۰ هزار پوندی استفاده شد و حدود ۱۲۵ هواپیمای آمریکایی در این عملیات مشارکت داشتن.
حالا آمریکا برای بخشی از نیروهایی که در اجرای این حمله نقش داشتن، مدال افتخار صادر کرده.
و اینجا یک سؤال جدی مطرح می‌شه:
اگر حمله به خاک یک کشور، از نگاه کشور هدف یک تجاوز نظامیه، چطور همون حمله در کشور مهاجم تبدیل به مدال افتخار می‌شه؟
این البته برای ایران یک خاطره تازه نیست.
۳۷ سال قبل، در سال ۱۹۸۸، ناو آمریکایی «یو‌اس‌اس وینسنس» هواپیمای مسافربری ایران‌ایر، پرواز ۶۵۵، رو در خلیج فارس سرنگون کرد.
۲۹۰ نفر کشته شدن؛ ۶۶ نفر از اون‌ها کودک بودن.
اما فرمانده ناو، ویلیام راجرز، در پایان خدمتش «لژیون افتخار» گرفت.
حالا دوباره، نام ایران کنار یک عملیات نظامی آمریکا و بعد هم کنار یک نشان نظامی قرار گرفته.
برای واشنگتن، مدال افتخاره؛ برای ایران، پرونده حمله به حاکمیت یک کشور.
و دقیقاً همین تضاد، سؤال اصلی این گزارشه:
وقتی یک طرف بمب می‌ریزه و بعد مدال می‌گیره، طرف دیگر باید این روایت رو با چه اسمی تعریف کنه؟
