یکی از تلخترین این روایتها به مواسیر باربوسا، دروازهبان برزیل، بازمیگردد. او پس از شکست ۲ بر یک برزیل برابر اروگوئه در فینال جام جهانی ۱۹۵۰، سالها به عنوان مقصر اصلی آن ناکامی شناخته شد. جمله مشهور او که گفت: «مجازات قتل ۳۰ سال است، مجازات من تا آخر عمر»، به نمادی از سنگینی بار شکست در فوتبال تبدیل شد.
در جام جهانی ۱۹۹۰، پل گاسکوین پس از دریافت کارت زرد در دیدار نیمهنهایی برابر آلمان، متوجه شد که در صورت صعود انگلیس، فینال را از دست خواهد داد. اشکهای او در زمین مسابقه، یکی از ماندگارترین تصاویر احساسی تاریخ جام جهانی شد.
چهار سال بعد، دیگو مارادونا با مثبت شدن تست دوپینگ خود از ادامه رقابتها محروم شد؛ اتفاقی که به اعتقاد خودش پایان دوران فوتبالش را رقم زد. او بعدها گفت: «فیفا پای مرا برید.»
همان جام جهانی برای روبرتو باجو نیز با تلخترین خاطره ممکن به پایان رسید. ستاره ایتالیا که تیمش را تا فینال رسانده بود، آخرین پنالتی دیدار برابر برزیل را از دست داد و این صحنه، مهمترین تصویر باقیمانده از دوران درخشان او شد.
در جام جهانی ۲۰۰۲، روی کین به دلیل اختلاف شدید با سرمربی ایرلند، پیش از آغاز مسابقات از اردوی تیم کنار گذاشته شد و فرصت حضور در بزرگترین رویداد فوتبال جهان را از دست داد. در همان سال، میشائل بالاک نیز با دریافت کارت زرد در نیمهنهایی، از حضور در فینال محروم شد و تنها نظارهگر شکست آلمان برابر برزیل بود.
آخرین نمونه نیز به زینالدین زیدان در فینال جام جهانی ۲۰۰۶ بازمیگردد؛ جایی که ضربه سر او به مارکو ماتراتزی، با کارت قرمز داور همراه شد و خداحافظی اسطوره فوتبال فرانسه را به یکی از نمادینترین و تلخترین پایانهای تاریخ جام جهانی تبدیل کرد.
این لحظات نشان میدهد که جام جهانی، علاوه بر خلق قهرمانان، گاهی با یک اتفاق، بزرگترین ستارههای فوتبال را نیز برای همیشه در حافظه تاریخ با حسرت و تراژدی ماندگار میکند.
