این مرکز در گزارشی که با بررسی اطلاعات مربوط به مصرف مهمات تا سوم نوامبر منتشر کرده، اعلام کرده است آمریکا در جریان عملیات ۳۹روزه منتهی به آتشبس هشتم آوریل و همچنین عملیات پس از آن، بین یکسوم تا دوسوم از ذخایر برخی مهمات کلیدی خود را مصرف کرده است.
بر اساس این ارزیابی، بخش قابلتوجهی از ذخایر موشکهای راهبردی و دوربرد آمریکا کاهش یافته و این مسئله ممکن است ارتش این کشور را به استفاده بیشتر از مهماتی با برد کمتر از ۳۰۰ مایل، معادل حدود ۴۸۰ کیلومتر، سوق دهد.
گزارش CSIS تأکید میکند که آمریکا همچنان مهمات کافی برای ازسرگیری درگیری با ایران در اختیار دارد، اما وضعیت ذخایر این کشور در صورت بروز رویارویی با چین نگرانکنندهتر است. در این گزارش آمده است که بازسازی زرادخانه موشکی آمریکا به برنامهای چندساله نیاز دارد و آثار این مسئله فراتر از بحران کنونی خواهد بود.
در بررسی این مرکز، مهمات نظامی در ۹ گروه طبقهبندی شدهاند که هفت گروه با چالشهایی در زمینه تأمین مجدد و جایگزینی روبهرو هستند. موشکهای پاتریوت، سامانه دفاع موشکی تاد و موشکهای استاندارد مورد استفاده در شناورهای نظامی، در دسته مهماتی قرار گرفتهاند که مصرف آنها بسیار بالا بوده و جایگزینی آنها با محدودیت جدی مواجه است.
همچنین موشکهای دوربرد تاماهاوک، موشکهای هواپرتاب AGM-158 JASSM و موشک بالستیک تاکتیکی PrSM در گروه تسلیحاتی با مصرف بالا قرار دارند؛ هرچند امکان تأمین مجدد بخشی از آنها وجود دارد. در مقابل، مهمات کوتاهبرد در بیشتر سناریوها با محدودیت قابلتوجهی از نظر موجودی روبهرو نیستند.
این ارزیابی نشان میدهد آمریکا در کوتاهمدت همچنان توانایی استفاده از ذخایر موجود برای انجام عملیات نظامی را دارد، اما کاهش موجودی موشکهای دوربرد میتواند دامنه گزینههای نظامی این کشور را محدود کند. بخشی از مهمات کوتاهبرد از نظر دقت و قدرت انفجاری با تسلیحات دوربرد قابل مقایسهاند، اما برد کمتر آنها محدودیتهایی در استفاده از این تجهیزات ایجاد میکند.
از سوی دیگر، اتکای بیشتر به مهمات کوتاهبرد، اهمیت برخورداری از برتری هوایی را افزایش میدهد؛ موضوعی که در صورت رویارویی با یک قدرت نظامی مجهز به نیروی هوایی و سامانههای دفاعی پیشرفته، میتواند چالشهای بیشتری ایجاد کند.
در همین حال، پنتاگون برای افزایش ظرفیت تولید تسلیحات با شرکتهای سازنده توافقهایی انجام داده و تأمین بودجه بیشتر نیز در دستور کار قرار دارد. با این حال، افزایش تولید بهتنهایی مشکل را در کوتاهمدت حل نمیکند؛ زیرا زمان تحویل بسیاری از مهمات طولانی است و تقاضای آمریکا و متحدانش از ظرفیت عرضه فراتر رفته است.
مرکز مطالعات راهبردی و بینالمللی در جمعبندی خود تأکید کرده است که مسئله اصلی بازسازی ذخایر تسلیحاتی آمریکا صرفاً تأمین منابع مالی نیست، بلکه زمان موردنیاز برای افزایش تولید و تحویل مهمات است؛ فرآیندی که ممکن است چندین سال طول بکشد.