آمارهای رسمی و اظهارات مقامات پولی کشور حکایت از افت چشمگیر سطح رفاه عمومی و کاهش قدرت خرید مزدبگیران دارد. بر اساس شاخص درآمد ناخالص داخلی واقعی (GDI)، درآمد واقعی سرانه کشور بر پایه قیمتهای ثابت سال ۱۴۰۰، از حدود ۱۴۱ میلیون تومان در سال ۱۳۹۰ به حدود ۷۵ میلیون تومان در سال ۱۴۰۳ کاهش یافته که این امر گویای بازگشت سطح رفاه به دهه ۱۳۷۰ است.
بررسی روند تغییرات دستمزد نشان میدهد که اگرچه حداقل دستمزد از نظر ریالی و اسمی افزایش یافته است، اما قدرت خرید واقعی آن به شدت افت کرده است. در سال ۱۳۹۰ حداقل دستمزد ماهانه کارگران معادل ۳۰۵ دلار یا ۷.۲ گرم طلای ۱۸ عیار ارزش داشت، در حالی که در سالهای اخیر و با نوسانات نرخ ارز و تضعیف ارزش پول ملی، این قدرت خرید دلاری به محدوده ۸۷ دلار و ارزش طلا به کمتر از یک گرم (حدود ۰.۸ گرم) تنزل یافته است.
کارشناسان اقتصادی تضعیف پیدرپی ارزش پول ملی و نرخ تورم انباشته را از عوامل اصلی این ناترازی میدانند. مقایسه آماری نشان میدهد که قویترین قدرت خرید دلاری دستمزد در سال ۱۳۹۰ و قویترین ارزش دستمزد بر پایه طلا در سال ۱۳۹۴ (معادل ۷.۶ گرم طلا) ثبت شده است و پس از آن، روند نزولی ارزش واقعی دستمزدها به طور مستمر ادامه داشته است.
