بر اساس گزارش رویترز، ایران قرار است بین ۳۰۰ تا ۴۰۰ سامانه پدافند هوایی قابلحمل ساخت چین دریافت کند. در این گزارش به سامانههایی از جمله QW-12 و FN-16 اشاره شده و ارزش احتمالی این قرارداد نیز حدود ۶۰ تا ۷۰ میلیون دلار اعلام شده است.
این سامانهها در دسته تجهیزات MANPADS یا سامانههای موشکی پدافند هوایی قابلحمل توسط نفر قرار میگیرند. چنین تجهیزاتی به دلیل قابلیت جابهجایی و استقرار سریع، میتوانند در نقاط مختلف عملیاتی مورد استفاده قرار گیرند.
سامانههای QW-12 و FN-16 چه کاربردی دارند؟
سامانههای قابلحمل پدافند هوایی عمدتاً برای مقابله با اهدافی در ارتفاع پایین طراحی شدهاند. پهپادها، بالگردها و برخی هواگردها از جمله اهدافی هستند که این نوع سامانهها میتوانند برای مقابله با آنها به کار گرفته شوند.
متحرک بودن این تجهیزات یکی از مهمترین مزیتهای آنهاست؛ چراکه برخلاف سامانههای بزرگتر پدافندی، امکان انتقال و استقرار آنها در نقاط مختلف با سرعت بیشتری وجود دارد و میتوان از آنها برای ایجاد پوشش پدافندی در مناطق موردنظر استفاده کرد.
آیا انتقال سامانههای چینی به ایران تأیید شده است؟
با وجود انتشار گزارش رویترز، ایران و چین تاکنون این خبر را تأیید نکردهاند. چین گزارش منتشرشده را «بیاساس» توصیف کرده و پاکستان نیز اعلام کرده است که در انتقال چنین تسلیحاتی به ایران نقشی نداشته است.
بنابراین، در شرایط فعلی باید این خبر را در چارچوب گزارش تأییدنشده رویترز ارزیابی کرد و نمیتوان تحویل قطعی این سامانهها به ایران را تأییدشده دانست.
تأثیر احتمالی بر پدافند کوتاهبرد ایران
در صورت اجرایی شدن این قرارداد، ورود صدها سامانه پدافند هوایی قابلحمل میتواند از نظر تعداد و پراکندگی، ظرفیت قابلتوجهی به لایه کوتاهبرد پدافند هوایی ایران اضافه کند.
قابلیت تحرک، استقرار سریع و مأموریت مقابله با تهدیدات ارتفاع پایین، از جمله ویژگیهایی است که باعث میشود چنین تجهیزاتی بتوانند در کنار سایر لایههای پدافندی مورد استفاده قرار گیرند.
با این حال، تا زمان تأیید رسمی قرارداد یا مشاهده شواهد معتبر درباره تحویل این تجهیزات، درباره عملیاتی شدن آن نمیتوان با قطعیت اظهارنظر کرد.
اکنون باید دید گزارش رویترز درباره قرارداد ۳۰۰ تا ۴۰۰ سامانه پدافند هوایی چینی برای ایران در نهایت به تحویل واقعی این تجهیزات منجر خواهد شد یا در حد یک گزارش تأییدنشده باقی میماند.
