با آغاز سناریوی جدید مطرحشدن پیشنهادهای ژاپنی برای یاسر آسانی، بار دیگر فضایی پر از ابهام در محیط خبری باشگاه استقلال شکل گرفته است. روندی که از ابتدای فصل با مطرح کردن نام تیمهای کرهای آغاز شد، سپس به ادعای ابراز تمایل باشگاههای اسپانیایی رسید و حتی خبر پیشنهاد پرسپولیس را به همراه داشت، اکنون در انتهای تابستان به آدرس لیگ ژاپن کشیده شده است. الگویی کاملاً تکراری که هدف اصلی آن، قرار دادن مدیریت باشگاه در موضع انفعال و جلب موافقت با شروط جدید مالی است.
بررسی فنی و حقوقی این شایعات، عدم انطباق ادعاهای مطرحشده با واقعیتهای اجرایی را روشن میسازد. تقویم مسابقات لیگ ژاپن و تعهد تمام باشگاههای فوتبال جهان بر اساس قوانین فیفا به عدم ورود به مذاکرات پنهانی با بازیکنان دارای قرارداد، همگی نشان میدهند که احتمال چنین انتقالهایی به دور از واقعیتهای حرفهای است.
در سوی مقابل، پرداخت منظم و بدون تأخیر حقوق و غیبت بند فسخ یکطرفه در قرارداد آسانی طبق ادعای باشگاه، کفه ترازو را کاملاً به نفع استقلال سنگین میکند و هرگونه ادعای جدایی ناگهانی را از وجاهت قانونی میاندازد.
چرا باشگاه استقلال مقابل یاسر آسانی منفعل است؟
ریشه اصلی تکرار این دست پروپاگاندای رسانهای، نه در توان چانهزنی ایجنتها، بلکه در ترس و عدم قاطعیت مدیران باشگاه نهفته است. در ساختارهای حرفهای، مذاکره پنهانی یا ساخت شایعات جهت فشار بر باشگاه با واکنش حقوقی و انضباطی قاطع مواجه میشود؛ اما صندلی مدیریتی استقلال به دلیل نگران بودن از واکنش افکار عمومی و ترس از دست دادن بازیکن آماده، ترجیح داده در موقعیت انفعالی باقی بماند و بارها در برابر زیادهخواهیها عقبنشینی کند.
در نهایت، ماجرای یاسر آسانی آزمونی برای سنجش عیار انضباط مدیریتی در استقلال است. باشگاهها باید متوجه شوند که تمکین در برابر فشارهای رسانهای و پذیرش شروط یکطرفه، تنها به تثبیت یک رویه غلط در بازار نقلوانتقالات منجر میشود. حفظ اقتدار باشگاه و برخورد حقوقی با رفتارهای غیرحرفهای، تنها راه قطع این چرخه معیوب و صیانت از منافع استقلال در برابر بازیهای دلالی است.
