تریتا پارسی در این تحلیل معتقد است وابستگی عربستان به آمریکا، در شرایطی که ریاض با مقاومت یمن مواجه است، به یک نقطه ضعف راهبردی تبدیل شده است. به گفته او، انصارالله ضمن برخورداری از حمایت مادی و معنوی ایران، از استقلال عمل برخوردار است و همین مسئله به این جنبش امکان داده است بدون از دست دادن آزادی تصمیمگیری، در برابر رقبای منطقهای و قدرتهای خارجی ایستادگی کند.
پارسی همچنین با اشاره به تحولات سواحل دریای سرخ و بابالمندب، اهمیت این منطقه را در معادلات جنگ و امنیت انرژی مورد توجه قرار داد و معتقد است فعال شدن همزمان این جبهه میتواند فشارهای واردشده بر تنگه هرمز را تکمیل کند.
بابالمندب؛ اهرم دیگری در معادلات انرژی
پارسی پیشروی انصارالله در امتداد ساحل دریای سرخ و موقعیت این جنبش در نزدیکی بابالمندب را از نظر راهبردی مهم میداند. به باور او، توانایی ایجاد اختلال در مسیرهای دریایی میتواند جریان انرژی جهانی را تحت تأثیر قرار دهد و فشارهای ناشی از تحولات تنگه هرمز را افزایش دهد.
وی در عین حال درباره روایتهایی که در رسانههای آمریکایی درباره موفقیت واشنگتن در افزایش عبور نفت از هرمز مطرح شده، معتقد است حتی در صورت صحت این ادعاها، چنین اقدامی بیشتر یک دستاورد تاکتیکی است تا موفقیتی راهبردی.
به گفته پارسی، ایران همچنان گزینههای دیگری برای افزایش فشار در اختیار دارد و فعال شدن جبهه بابالمندب توسط مقاومت یمن میتواند بخش قابلتوجهی از جریان انرژی و تجارت دریایی را در معرض اختلال قرار دهد.
عربستان میان دو انتخاب دشوار
مدیر مؤسسه کوئینسی معتقد است عربستان در برابر انصارالله با یک معضل امنیتی جدی روبهرو شده است؛ زیرا زیرساختهای انرژی این کشور، بهویژه مسیرهای انتقال نفت به ساحل دریای سرخ، میتوانند در معرض حملات قرار گیرند.
به باور او، ادامه فشار نظامی از سوی ریاض ممکن است حملات انصارالله به زیرساختهای انرژی عربستان را تشدید کند. از سوی دیگر، پذیرش آتشبس و رفع محاصره یمن نیز میتواند به انصارالله فرصت بیشتری برای توسعه روابط نظامی و فناوری خود با ایران بدهد.
پارسی نتیجه میگیرد که عربستان در هر دو مسیر با هزینههای راهبردی مواجه است و همین وضعیت، تصمیمگیری ریاض درباره ادامه یا کاهش درگیری را دشوارتر میکند.
وابستگی نظامی سعودی به آمریکا
پارسی در بخش دیگری از تحلیل خود به وابستگی امنیتی عربستان به آمریکا اشاره کرده است. به گفته او، ریاض با وجود در اختیار داشتن تسلیحات، هواپیماها و بمبهای آمریکایی، همچنان برای تأمین امنیت و پشتیبانی نظامی به واشنگتن وابسته است.
وی معتقد است این وابستگی الزاماً به معنای ورود مستقیم آمریکا به جنگ با انصارالله نیست. پارسی با اشاره به موضع دونالد ترامپ درباره درخواست عربستان برای مداخله مستقیم آمریکا در یمن، میگوید واشنگتن ممکن است از مداخله مستقیم خودداری کند، اما همزمان مانع استفاده ریاض از تسلیحات آمریکایی علیه انصارالله نیز نشود.
در مقابل، پارسی انصارالله را «نیروی نیابتی ایران» نمیداند و تأکید میکند این جنبش ضمن داشتن روابط و هماهنگی نظامی با ایران، منافع و محاسبات مستقل خود را دارد و الزاماً تحت فرمان مستقیم تهران عمل نمیکند.
آیا ایران ابتکار عمل را در دست گرفته است؟
پارسی درباره حمله ایران به یک ناوگروه آمریکایی نیز معتقد است تهران ممکن است عامدانه از وارد کردن ضربه نهایی به یک شناور آمریکایی خودداری کرده باشد تا سطح درگیری را بهصورت تدریجی افزایش دهد و گزینههای بیشتری برای مراحل بعدی در اختیار داشته باشد.
او با استناد به ارزیابی یک مقام ارشد پیشین آمریکایی، این احتمال را مطرح میکند که آسیب واردشده به شناور آمریکایی را بتوان هشداری درباره توانایی ایران دانست و نه لزوماً تلاش برای نابودی کامل آن.
پارسی همچنین احتمال میدهد ایران در مرحله بعدی تلاش کند ابتکار عمل بیشتری در تعیین زمان آغاز دور جدید درگیری داشته باشد و اجازه ندهد آمریکا و اسرائیل زمانبندی مطلوب خود برای اقدام نظامی را تعیین کنند.
معماری امنیتی منطقه بدون ایران پایدار نیست
پارسی در پایان درباره پیمان دفاعی مکه نیز دیدگاهی انتقادی مطرح کرده و آن را بهطور غیرمستقیم تلاشی برای شکلدهی به یک چارچوب امنیتی منطقهای علیه ایران توصیف میکند.
به باور او، تجربه جنگ اخیر نشان داده است که کشورهایی مانند پاکستان و ترکیه لزوماً حاضر یا قادر نیستند در یک رویارویی نظامی معنادار علیه ایران وارد شوند. از این رو، ایجاد یک سازوکار امنیتی منطقهای بر پایه ائتلافهای محدود و رقیب، نمیتواند راهحلی پایدار برای امنیت منطقه باشد.
پارسی راهحل پایدار را در ایجاد یک معماری امنیتی فراگیر میداند که ایران نیز از ابتدا به عنوان یکی از بازیگران اصلی در آن حضور داشته باشد؛ سازوکاری که امنیت کشورهای منطقه را به یکدیگر پیوند دهد و به جای تعمیق شکافها، زمینه همکاری امنیتی میان آنها را فراهم کند.
