حمله اخیر اسرائیل به پایگاه ابوالظهور در شمالغرب سوریه، با واکنش مشترک وزیران خارجه ۱۲ کشور عربی و اسلامی مواجه شد؛ اما سؤال اساسی این است: آیا محکومیتهای دیپلماتیک میتواند رژیمی را که جنگ و عملیات نظامی را به ابزار سیاست منطقهای تبدیل کرده، وادار به تغییر رفتار کند؟
مسئله فقط یک حمله به سوریه نیست؛ مسئله تداوم الگویی از تجاوز، ترور و بیاعتنایی به حاکمیت کشورهای منطقه است؛ الگویی که طی دو سال گذشته هزینههای سنگینی بر مردم منطقه تحمیل کرده است.
کشورهای عربی و اسلامی باید به کارنامه اسرائیل در دو سال گذشته عمیقتر نگاه کنند. تجربه نشان داده است که اگر در برابر تجاوز و اشغال، صرفاً به بیانیه و محکومیت اکتفا شود، این چرخه متوقف نخواهد شد.
امروز بیش از هر زمان دیگری ضرورت اتحاد کشورهای اسلامی و ایجاد یک نظم امنیتی و سیاسی منطقهای مستقل احساس میشود؛ نظمی که امنیت منطقه را به تصمیم تلآویو یا حمایت قدرتهای خارجی گره نزند.
امنیت خاورمیانه باید توسط کشورهای همین منطقه تأمین شود، نه رژیمی که خود یکی از مهمترین عوامل بیثباتی آن است.
بیانیهها زمانی اثرگذارند که پشتوانه اراده سیاسی، اقدام جمعی و هزینهسازی برای تجاوز داشته باشند.
اگر کشورهای اسلامی برای توقف این روند متحد نشوند، اسرائیل همچنان به آزمودن مرزهای منطقه ادامه خواهد داد.
