این فرایند به هماهنگی دقیق میان دو هواپیما نیاز دارد و عواملی مانند تلاطم هوا و تغییرات جریان هوا میتوانند آن را دشوار کنند.
سوخترسانی هوایی عمدتاً با دو سامانه «بوم پرنده» و «پروب و دروگ» انجام میشود. در سالهای اخیر نیز فناوریهای جدیدی برای خودکارسازی این فرایند توسعه یافتهاند؛ از جمله سامانه A3R شرکت ایرباس و پهپاد سوخترسان MQ-25 آمریکا.
این فناوریها با هدف افزایش توان سوخترسانی هوایی و پشتیبانی از مأموریتهای پروازی توسعه پیدا کردهاند.