بالاخره آمریکا دنبال مذاکره است یا می‌خواد با فشار و تهدید، ایران رو پای میز مذاکره بکشونه؟
واقعیت اینه که واشنگتن هنوز حاضر نیست از سیاست فشار حداکثری دست برداره. ترامپ از یک طرف پیام صلح می‌فرسته و از طرف دیگه تهدید می‌کنه که حملات نظامی می‌تونه از سر گرفته بشه و محاصره دریایی هم قرار نیست متوقف بشه.
در مقابل، تهران هم موضع روشنی داره؛ مذاکره زیر سایه تهدید و محاصره معنایی نداره.
ایران برای بازگشت به مسیر دیپلماسی، هفت شرط مطرح کرده؛ از توقف جنگ و رفع تحریم‌ها گرفته تا پایان محاصره دریایی، آزادسازی دارایی‌های بلوکه‌شده، پرداخت غرامت و خروج نیروهای آمریکایی از منطقه.
اما ماجرا به همین‌جا ختم نمی‌شه.
آمریکا حالا با طرحی به نام «دروازه آهنین» می‌خواد مسیرهای زمینی و دریایی، به‌خصوص ارتباطات تجاری ایران از طریق دریای خزر و کشورهای همسایه رو هم محدود کنه.
هدف چیه؟ افزایش فشار اقتصادی و بالا بردن هزینه مقاومت ایران.
اما یک واقعیت مهم وجود داره؛ ایران فقط یک مسیر برای تجارت نداره. مرزهای زمینی، ارتباط با کشورهای همسایه و ظرفیت‌های ریلی و منطقه‌ای، مسیرهای جایگزینی ایجاد کرده که بستن کامل اون‌ها کار ساده‌ای نیست.
البته این محدودیت‌ها می‌تونه هزینه تجارت رو بالا ببره، اما افزایش فشار اقتصادی لزوماً به معنای تغییر اراده سیاسی ایران نیست.
اینجا دقیقاً همون نقطه تناقض سیاست ترامپه؛ آمریکا می‌خواد هم محاصره رو حفظ کنه، هم تهدید نظامی رو ادامه بده و هم از ایران انتظار داشته باشه پای میز مذاکره امتیاز بده!
اما مذاکره با زبان تهدید، بیشتر از اینکه راه‌حل باشه، خودش به مانع دیپلماسی تبدیل می‌شه.
حالا توپ در زمین واشنگتنه؛ یا باید الزامات یک توافق متوازن رو بپذیره، یا به فشارهایی ادامه بده که ممکنه فاصله دو طرف رو بیشتر کنه.
پیام روشنه؛ توافق با ایران از مسیر محاصره و تهدید به دست نمیاد.
