ماجرا از این قراره که ناسا اعلام کرده قصد داره تا پایان سال ۲۰۳۰ یک رآکتور هسته‌ای در ماه مستقر کنه. روسیه هم با همکاری چین دنبال اجرای طرح مشابهیه که احتمالاً تا سال ۲۰۳۶ به نتیجه می‌رسه.
اما چرا رآکتور هسته‌ای؟ چون زندگی و فعالیت در ماه، بدون انرژی پایدار تقریباً غیرممکنه. مخصوصاً در نزدیکی قطب جنوب ماه که ذخایر بزرگی از آب یخ‌زده وجود داره.
دانشمندان معتقدن با استخراج این یخ‌ها می‌شه آب آشامیدنی، اکسیژن و حتی سوخت موشک تولید کرد. یعنی ماه می‌تونه در آینده به یک پایگاه مهم برای سفرهای فضایی و حتی استخراج منابع معدنی تبدیل بشه.
جالبه بدونید رآکتور پیشنهادی ناسا قراره ۲۰ کیلووات برق تولید کنه و تا پنج سال بدون نیاز به تعمیر کار کنه. روسیه هم روی رآکتوری به نام «سلنا» کار می‌کنه که قراره ۱۰ کیلووات برق تولید کنه و تا ده سال فعال بمونه.
اما این رقابت یک روی تاریک هم داره؛ خطر نشت مواد رادیواکتیو و آلودگی محیط ماه.
در واقع، همون‌طور که رقابت هسته‌ای روی زمین نگرانی‌های امنیتی زیادی ایجاد کرده، حالا دانشمندان درباره انتقال این فناوری به فضا هم هشدار می‌دن.
نکته مهم اینجاست: کشوری که زودتر بتونه زیرساخت انرژی و پایگاه دائمی خودش رو روی ماه ایجاد کنه، احتمالاً در آینده دست بالاتری در بهره‌برداری از منابع فضایی خواهد داشت.
پس ما با یک رقابت علمی ساده روبه‌رو نیستیم؛ پای آینده اقتصاد فضایی، منابع راهبردی و موازنه قدرت جهانی در میونه.
به نظر می‌رسه رقابت قدرت‌های بزرگ برای تسلط بر آینده، حالا از زمین فراتر رفته و ماه به میدان تازه این رقابت تبدیل شده.
