گزارش تحقیقی آسوشیتدپرس در ۳۱ اکتبر، اطلاعات جالب توجهی از خسارات حملات موشکی و پهپادی ایران منتشر کرده.
بر اساس این گزارش، بیش از ۱۱۵ حمله به ۲۶ پایگاه و مرکز نظامی آمریکا در منطقه انجام شده؛ حملاتی که به رادارها، سامانه‌های پدافندی، آشیانه هواپیماها، انبارها و مراکز ارتباطی خسارت وارد کردن.
برای مثال، در کویت، پایگاه هوایی علی‌السالم بارها هدف قرار گرفته و ده‌ها سازه و آشیانه آسیب دیدن. در عربستان هم چند هواپیمای نظامی آمریکا، از جمله یک هواپیمای هشدار زودهنگام و دو هواپیمای سوخت‌رسان، خسارت دیدن.
اما نکته مهم‌تر اینجاست؛ گزارش‌ها می‌گن آمریکا بعد از این حملات، بخشی از تجهیزات و امکانات نظامی خودش رو از منطقه خارج کرده تا امنیت نیروهاش رو بهتر تأمین کنه.
همزمان، خروج نیروهای آمریکایی از پایگاه عین‌الاسد و مراکز نظامی اربیل در عراق هم دوباره این سؤال رو مطرح کرده که آینده حضور نظامی آمریکا در خاورمیانه چی می‌شه؟
آیا ترامپ بالاخره تصمیم می‌گیره حضور نظامی آمریکا رو در منطقه کاهش بده؟
البته ماجرا به همین سادگی نیست. آمریکا پایگاه‌های مهمی مثل العدید قطر، ناوگان پنجم در بحرین و مراکز پشتیبانی نظامی در کویت رو در اختیار داره. این پایگاه‌ها فقط محل استقرار سربازها نیستن؛ بخش مهمی از فرماندهی و عملیات نظامی آمریکا در منطقه از همین مراکز انجام می‌شه.
اما یک واقعیت رو نمی‌شه نادیده گرفت؛ پایگاه‌های آمریکا دیگه اون امنیت و مصونیت سابق رو ندارن.
حملات ایران نشون داده که حتی پیشرفته‌ترین تجهیزات نظامی آمریکا هم از حملات موشکی و پهپادی در امان نیستن.
به همین دلیله که واشنگتن حالا باید بین حفظ حضور گسترده نظامی و پذیرش هزینه‌ها و خطرات اون، دست به انتخاب بزنه.
شاید آمریکا قصد ترک کامل خاورمیانه رو نداشته باشه، اما به نظر می‌رسه مجبور بشه شکل حضور نظامی خودش رو تغییر بده؛ نیروهای کمتر، پایگاه‌های پراکنده‌تر و فاصله بیشتر از مناطق در معرض حمله.
پیام جنگ اخیر روشنه؛ حضور نظامی آمریکا در خاورمیانه دیگه به معنای امنیت تضمین‌شده نیست و واشنگتن برای حفظ نفوذش در منطقه، باید هزینه‌های بیشتری بپردازه.
