شکست سنگین جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا، پرونده ایران را به یکی از موضوعات بحث‌برانگیز در ارزیابی عملکرد دولت دونالد ترامپ تبدیل کرده است. رئیس‌جمهور آمریکا در نخستین واکنش‌ها به این شکست، اذعان کرد که موضوع ایران احتمالاً یکی از عوامل ناکامی جمهوری‌خواهان بوده است؛ اعترافی که در کنار اشاره او به افزایش قیمت بنزین، بار دیگر هزینه‌های جنگ و بحران تنگه هرمز را در کانون توجه قرار داده است.
آنچه می‌توان از آن با عنوان «هرمزگیت» یاد کرد، صرفاً یک بحران در معادلات نظامی و دریایی منطقه نیست؛ بلکه مجموعه‌ای از پیامدهای اقتصادی، انرژی و سیاسی است که دامنه آن به داخل آمریکا و محاسبات انتخاباتی دولت ترامپ کشیده شده است.
ترامپ در اظهارات خود درباره عوامل شکست جمهوری‌خواهان، مدعی شد مردم با اقدامات او در قبال ایران موافق بوده‌اند، اما احتمالاً حاضر به تحمل پیامدهای کوتاه‌مدت آن، به‌ویژه پرداخت هزینه بیشتر برای بنزین، نبوده‌اند. او با وجود این، تأکید کرد که دستاوردهای دولتش در برخورد با ایران از نگاه آمریکایی‌ها اهمیت دارد.
این موضع‌گیری در حالی است که افزایش هزینه‌های انرژی، نگرانی از تداوم اختلال در بازار نفت و آثار اقتصادی تنش‌های منطقه‌ای، از جمله محورهای انتقاد به سیاست خارجی دولت آمریکا بوده است.
هرمزگیت؛ هزینه‌ای فراتر از میدان جنگ
اهمیت اعتراف ترامپ در این است که او عملاً میان سیاست دولتش در قبال ایران و هزینه‌های انتخاباتی جمهوری‌خواهان ارتباط برقرار کرده است. به این ترتیب، پرونده ایران دیگر صرفاً موضوعی در حوزه امنیت ملی و سیاست خارجی آمریکا نیست و به مسئله‌ای اثرگذار بر معیشت رأی‌دهندگان و موقعیت سیاسی حزب حاکم و مهمترین مسئله سیاست داخلی آمریکا تبدیل شده است.
با این حال ترامپ از تغییر در تصمیم خود برای تغییر این رویکرد چیزی نگفته است. وی اعلام کرده که آمریکا در حال حاضر برنامه فوری برای حمله به ایران ندارد، اما احتمال اقدامات بعدی را منتفی نمی‌داند.
ترامپ در گفت‌وگو با پولیتیکو نیز تصمیمات خود درباره ایران را در بلندمدت به نفع آمریکا توصیف کرده و گفته است واشنگتن بررسی خواهد کرد که آیا به حمله دیگری نیاز دارد یا خیر.
او همچنین تصریح کرده است که مأموریت آمریکا در ایران هنوز به پایان نرسیده و ممکن است این مأموریت ادامه یابد یا اقدام دیگری انجام نشود.
اعتراف به هزینه، بدون اعلام تغییر مسیر
مجموع این اظهارات یک تناقض مهم را برجسته می‌کند: ترامپ از یک سو تأثیر پرونده ایران و هزینه‌های ناشی از آن بر شکست جمهوری‌خواهان را می‌پذیرد و از سوی دیگر، همچنان از ادامه مأموریت آمریکا و باز بودن گزینه نظامی سخن می‌گوید.
در چنین شرایطی، «هرمزگیت» به نمادی از هزینه‌های سیاسی و اقتصادی تقابل آمریکا با ایران تبدیل شده است؛ بحرانی که پیامدهای آن از افزایش قیمت سوخت و فشار اقتصادی فراتر رفته و مستقیماً بر معادلات انتخاباتی آمریکا تأثیر گذاشته است.
اکنون پرسش اصلی این است که آیا اعتراف ترامپ به هزینه انتخاباتی پرونده ایران، به بازنگری در سیاست کاخ سفید منجر خواهد شد یا او قصد دارد با وجود تجربه این هزینه‌ها، چنان که در یک واکنش شتابزده اعلام کرد با وتوی تصمیمات کنگره همچنان همان مسیر تقابل و فشار را دنبال کند؟
