گزارش‌های مؤسسه علوم و امنیت بین‌المللی (ISIS) و تصاویر ماهواره‌ای نشون می‌دن که ایران طی سال‌های اخیر، دژها، دیوارهای حفاظتی و تونل‌های عمیقی رو در دل سنگ‌های سخت این کوه ایجاد کرده و ادعا شده که بخش‌های حساس برنامه هسته‌ای مثل مونتاژ سانتریفیوژها یا غنی‌سازی به عمق زمین منتقل شه.
اما نقطه‌عطف ماجرا کجاست؟
قدرتمندترین بمب سنگرشکن آمریکا یعنی GBU-57 (یا همون MOP)، برای نفوذ به لایه‌های سنگِ فوق‌العاده سخت و عمیق این کوه با محدودیت‌های فیزیکی جدی روبروست.
روزنامه لوموند در گزارش جولای ۲۰۲۶ خودش با اشاره به تهدیدات دونالد ترامپ تاکید کرد که حتی پیشرفته‌ترین مهمات متعارف آمریکا هم لزوماً نمی‌تونن این تأسیسات عمیق رو به طور کامل نابود کنند. به همین دلیل، کارشناسان نظامی معتقدند در صورت بروز درگیری، هدف پنتاگون از «تخریب کامل» به «از کار انداختنِ ورودی‌ها، تهویه و شبکه برق» تغییر می‌کنه.
اما کوه کلنگ امروز فقط یک موضوع جغرافیایی نیست؛ بلکه نماد محدودیتِ قدرتِ نظامی متعارف در برابر استراتژی‌های دفاع عمقی است.
