دور سومر در مقاله‌ای که در بخش پژوهشی شبکه عبری زبان مکان منتشر شد تاکید کرد که سرویس اطلاعات عمومی اسرائیل (شاباک) از این مسئله آگاهی کامل داشته و اطمینان دارد که آنچه به سرقت نتایج انتخابات مطرح می‌شود، صرفا نمایشی تدارک دیده شده برای ادامه بقای نتانیاهو در قدرت است.
در بخشی از این مقاله آمده است: در همان روزی که حزب لیکود اعلام کرد انتخابات «دزدیده شده است»، رئیس کمیته مرکزی انتخابات به سازمان امنیت عمومی (شاباک) دستور داد درباره شواهد مربوط به رشوه‌های انتخاباتی با تأمین مالی خارجی تحقیق کند.
این دستور پس از آن صادر شد که زینی اطلاعاتی درباره ورود پول از قطر با هدف تشویق مشارکت در رأی‌گیری در بخش عرب‌نشین در اختیار او قرار داد.
به گزارش شبکه 12 تلویزیون اسرائیل، زینی این اطلاعات امنیتی را حتی پیش از انتخابات دریافت کرده بود، اما رئیس کمیته مرکزی انتخابات را در جریان آن قرار نداده بود.
در روز انتخابات، دیوید زینی رئیس شاباک، به اسرائیلی‌ها اطمینان داد که انتخابات «امن» است. پس از شمارش آرا، احزاب عربی 19 کرسی به دست آوردند؛ به این معنا که هیچ‌یک از دو بلوک به اکثریت نرسید. آیا ممکن است تمام این مضحکه صرفاً یک نمایش باشد و پیروزی احزاب عربی بیش از هر چیز دیگری به سود نتانیاهو و دولت راست‌گرا تمام شود؟ نتانیاهو برای ماندن در قدرت نیازی به پیروزی در انتخابات ندارد؛ کافی است هیچ‌کس در بلوک تغییر جرأت نکند به آرایی که با پول خریداری شده‌اند، تکیه کند.
زینی روز گذشته با نخست‌وزیر نتانیاهو دیدار کرد و او را در جریان آخرین تحولات قرار داد. او این موضوع را یک «پرونده امنیتی» توصیف کرد. اما گادی آیزنکوت، رئیس حزب «یاشار!»، تنها در ساعات پایانی همان روز از این موضوع مطلع شد.
اسموتریچ خواستار تحقیق فوری سازمان امنیت عمومی (شاباک) درباره رؤسای احزاب عربی شد و ایتامار بن‌گویر نیز خواستار بازداشت آنها شد.
به اعتراف این رسانه: اما مسئولان نهادهای مجری قانون که اسناد را بررسی کرده بودند، درباره این موضوع ابراز تردید کردند و گفتند که این پرونده تاکنون «موضوعی جدی» محسوب نمی‌شود. یک منبع آگاه از روند تحقیقات به روزنامه «یسرائیل هیوم» گفت: «مطالب منتشرشده، ابعاد واقعی پرونده را به‌شدت بزرگنمایی می‌کنند. موضوع، به هیچ‌وجه به معنای «تقلب در انتخابات» نیست.»
از سوی دیگر روزنامه معاریو هم در یک یادداشت انتقادی، نتانیاهو را آفتاب پرست صحنه سیاسی اسرائیل توصیف کرد.
بن کاسپیت در این رابطه افزود: واقعیت‌ها روشن است: کسی که طی تمام این سال‌ها، قطر را پرورش داده، بنیامین نتانیاهو است. کسی که عوامل قطری را در دفتر خود به کار گرفته و همچنان به کار می‌گیرد، نتانیاهو است. کسی که با درخواست نفتالی بنت برای اعلام قطر به‌عنوان کشوری متخاصم مخالفت کرده و همچنان مخالفت می‌کند، نتانیاهو است.
کسی که پس از حمله نافرجام در دوحه، عذرخواهی چاپلوسانه‌ای از امیر قطر کرد، شخص نتانیاهو بود. کسی که پس از آزادی عامل قطری از بازداشت و لغو محدودیت‌های اعمال‌شده علیه او، دوشادوش وی حرکت کرد، درحالی‌که او مستقیماً به زندان بازگشت، نتانیاهو بود.
اما نتانیاهو نیز مانند دیگران، دوره‌های متفاوتی را پشت سر می‌گذارد. او مانند یک آفتاب‌پرست انسانی است. کافی است لحظه‌ای در گوگل جست‌وجو کنید یا از هوش مصنوعی داخلی بخواهید تمام دفعاتی را گردآوری کند که نخست‌وزیر سخنرانی‌های پرشور و تأثیرگذاری درباره تمایل خود به مشارکت دادن عرب‌ها در دولت، ائتلاف حاکم و اداره امور و مواردی از این دست ایراد کرده است؛ آن‌وقت خواهید دید که حافظه تلفن همراهتان برای گنجاندن همه آنها کافی نخواهد بود.
اینها صرفاً گمانه‌زنی نیست، بلکه شواهد قطعی ویدئویی بی‌شماری برای اثبات آن وجود دارد. او حتی به این موضوع افتخار می‌کرد که مردم او را «ابو یائیر» صدا می‌زنند.
این موضوع مرا به یاد اتفاقی می‌اندازد که چندان دور از زمان حال نیست: در 23 اوت، اعلام کردم که دیوید زینی، رئیس شاباک، کسی بوده که مانع تأمین حفاظت امنیتی از گادی آیزنکوت پیش از انتخابات شده است. من نیز این اقدام را مورد انتقاد قرار دادم.
پس از انتشار این مطلب و بررسی مجدد موضوع، تماس تلفنی دریافت کردم. نام فردی را که پشت خط بود، در اینجا فاش نمی‌کنم و حدس زدن آن را به خودتان واگذار می‌کنم. اما آن فرد با لحنی که از صدایش کاملاً مشخص بود، برایم توضیح داد که تصمیم به تأمین نکردن حفاظت از آیزنکوت، تصمیم زینی نبوده، بلکه این تصمیم را نعوم سولبرگ، رئیس کمیته مرکزی انتخابات، گرفته است. زینی با سولبرگ تماس گرفته بود و این سولبرگ بود که تصمیم را اتخاذ کرده بود.
هرکس تصور کند که چنین دولتی سوگند یاد خواهد کرد و با آرامش به کار خود ادامه خواهد داد و آویگدور لیبرمن و احمد طیبی نیز دوشادوش یکدیگر به سوی افق حرکت خواهند کرد، سخت در اشتباه است. هر اتفاقی که پس از آن رخ دهد، فاجعه‌بار خواهد بود. نتانیاهو با 80 کرسی به کنست بازخواهد گشت. چرا چنین می‌گویم؟ چون این اتفاق قبلاً رخ داده است: پس از سقوط دولت تغییر، نتانیاهو با 64 کرسی به کنست بازگشت.
