بر اساس ادعای خزانهداری آمریکا، این طرح چهار محور اصلی داره: تلاش برای صفر کردن صادرات نفت، ایجاد محدودیتهای ترانزیتی و پروازی، رایزنی با کشورهای همسایه برای انسداد مسیرهای زمینی، و در نهایت ردگیری و توقیف بیش از ۱ میلیارد دلار داراییهای رمزارزی.
اما آیا اجرای چنین ادعایی در عمل ممکنه؟
تحلیلگرهای اقتصادی و بینالمللی تأکید میکنن که طرح ادعاییِ «انزوای مطلق» با موانع پیچیده ساختاری روبروست. ایران با داشتن مرزهای گسترده، همسایگان متعدد و شبکههای مویرگی تجاری، بارها نشون داده که جغرافیا و اقتصاد منطقه قابل قرنطینه کامل نیست.
از طرفی، کشورهایی مثل ترکیه، پاکستان یا حتی عمان پیوندهای عمیق اقتصادی و ترانزیتی با ایران دارن که بستن ناگهانی اونها هزینههای سنگینی برای خود این کشورها ایجاد میکنه. در واقع، بازارهای مالی و شبکههای موازی ارزی همیشه راههای جدیدی برای دور زدن این انسدادهای یکجانبه پیدا میکنن.
ادعای «انزوای مطلق» نشوندهنده تغییر لحن واشنگتن در جنگ اقتصادیه؛ اما واقعیتِ بازار و جغرافیا همیشه پیچیدهتر از بیانیههای سیاسی بوده.
به نظرت آمریکا واقعاً میتونه ترانزیت منطقهای و شبکههای رمزارزی رو مسدود کنه، یا این اظهارات بیشتر جنبه جنگ روانی و فشار تبلیغاتی داره؟