دیدار سردار ابوالفضل شکارچی با خانواده شهید شمخانی، بهانه‌ای برای بازخوانی همین مفهوم است. در روایت ارائه‌شده از کارنامه شهید شمخانی، نخبگی صرفاً به دانش و تخصص محدود نمی‌شود؛ بلکه ترکیبی از دانش، تجربه، تصمیم‌گیری راهبردی، مسئولیت‌پذیری و توان تبدیل ظرفیت‌های انسانی به قدرت ملی است.
تجربه دفاع مقدس نیز نشان داد که در بزنگاه‌های تاریخی، کشورها تنها با تجهیزات و منابع مادی از بحران عبور نمی‌کنند. آنچه در نهایت تعیین‌کننده است، انسان‌هایی هستند که بتوانند در شرایط دشوار، تهدید را درست تشخیص دهند، فرصت‌ها را بشناسند و برای آینده تصمیم بگیرند. از این منظر، نخبگان بخشی از زیرساخت امنیت ملی هر کشور محسوب می‌شوند.
امروز نیز در شرایطی که رقابت کشورها از میدان نظامی فراتر رفته و عرصه‌هایی مانند فناوری، اقتصاد، هوش مصنوعی، سایبری، انرژی و جنگ شناختی را دربر گرفته است، حفظ و تقویت سرمایه انسانی اهمیت دوچندان دارد. کشوری که نخبگان خود را حفظ نکند و نتواند میان دانش، تجربه و نظام تصمیم‌گیری پیوند ایجاد کند، بخشی از ظرفیت قدرت ملی خود را از دست خواهد داد.
از این منظر، گرامیداشت شهدا و نخبگان نباید تنها به مراسم و سخنرانی محدود شود. تداوم راه آنان زمانی معنا پیدا می‌کند که جامعه بتواند برای نسل جدید فرصت خلق کند؛ یعنی نخبه بتواند در کشور خود بیاموزد، ایده‌پردازی کند، مسئولیت بگیرد و نتیجه تلاش خود را در زندگی واقعی جامعه ببیند.
روز ملی نخبگان، بنابراین بیش از آنکه یک مناسبت تقویمی باشد، فرصتی برای طرح یک پرسش اساسی است: آیا سازوکارهای کشور به اندازه‌ای که از نخبگان انتظار مسئولیت‌پذیری دارد، برای حفظ، میدان‌دادن و به‌کارگیری آنان نیز آماده است؟
پاسخ به این پرسش، بخشی از آینده قدرت ملی ایران را تعیین می‌کند. شهدا سرمایه‌های ماندگار تاریخ کشورند و نخبگان سرمایه‌های زنده آینده آن. حفظ هر دو، در نهایت به معنای حفظ توان ایران برای ساختن آینده و عبور از چالش‌های پیش‌روست.
دهم مهرماه، روز ملی نخبگان، فرصتی ارزشمند برای گرامیداشت جوانان و اندیشمندانی است که سرمایه علمی، فکری و انسانی کشور به شمار می‌روند و می‌توانند با دانش، خلاقیت، انگیزه و مسئولیت‌پذیری، در مسیر پیشرفت و تعالی ایران اسلامی نقش‌آفرینی کنند. نخبگی صرفاً برخورداری از دانش و استعداد برتر نیست؛ بلکه امانت‌داری از یک ظرفیت الهی و مسئولیتی اجتماعی در برابر کشور و مردم است.
