بازنشر پیام سال گذشته شهید علی شمخانی به مناسبت روز بسیج، آن صدای بغضآلود را دوباره به گوشمان رساند. حالا میان شنیدن نخستین و شنیدن دوبارهاش، چهل روز جنگ و داغی به وسعت میناب ایستاده است. آن دخترک فقط سه کلمه گفت. امروز وقتی همان سه کلمه را میشنویم، به کودکانی فکر میکنیم که باید هنوز سر کلاس مینشستند و به خانوادههایی که هنوز جای خالیشان را در خانه حس میکنند.
بانوی مقاوم، در متن روزهای سخت
در روزهای جنگ، هرکس به شکلی از دیگری مراقبت کرد. زنی در بیمارستان کنار مجروحی ماند که خانوادهاش هنوز از او خبر نداشتند. زنی به همسایهاش سر زد تا در ساعتهای اضطراب تنها نماند. مادری، با همه نگرانی خودش، به پرسش فرزندش درباره فردا گوش داد. سهم زنان از ایستادگی ایران را باید در همین تصمیمها و کارها هم دید؛ در خانه، در بیمارستان و در محلهای که آدمها در سختترین ساعتها به یکدیگر تکیه کردند.
بانوی مقاوم میتواند خودش هم بترسد، بغض کند و به دستی برای گرفتن دستش نیاز داشته باشد. ایستادگیاش را میشود در همان لحظه دید که با وجود ترس و خستگی، برای آرامش و امنیت دیگری کاری از دستش برمیآید و آن را انجام میدهد.
خانواده مقاوم، خانوادهای که تنها نمیماند
برای خانوادهای که عزیزی را از دست داده، روز چهلم آخرین روز جنگ نیست. بعد از آن هم صبحهایی هست که باید از خواب برخاست، به کار برگشت و با جای خالی کسی کنار آمد که تا دیروز بخشی از زندگی هرروزه بود. در چنین روزهایی، همبستگی معنای روشنی پیدا میکند. یعنی بعد از فروکشکردن خبرها، هنوز کسی احوال خانوادهای داغدار را بپرسد، به حرفش گوش بدهد و بخشی از بار روزهای دشوارش را به دوش بگیرد.
هفته بسیج فرصتی است برای بهیادآوردن همین مسئولیت. خانوادهای که در روزهای سخت دستش را میگیریم، فردای جنگ را با توان بیشتری از نو میسازد. این پشتگرمی از یک خانه به خانه دیگر میرسد و نیرویی میشود که یک ملت در روزهای دشوار به آن نیاز دارد.
ایران قوی، از همین خانهها جان میگیرد
ایران قوی در صدای آن دخترک هم شنیده میشود. او با همان صدای لرزان نام وطنش را بلند گفت. قوت ایران را میشود در مردمی دید که در روزهای هراس به داد هم رسیدند و پس از جنگ هم یکدیگر را به یاد دارند. وفاداری به جانباختگان این جنگ، از کودکان میناب تا دیگر عزیزانی که از دست دادیم، در مراقبت از زندگی و آینده کسانی ادامه پیدا میکند که کنار ما ماندهاند.
امروز، اول آذر، اگر دوباره آن صدا را میشنویم، بگذاریم پس از «زنده باد ایران» لحظهای مکث کنیم. به زنان و خانوادههایی فکر کنیم که در میانه ترس و اندوه، دست یکدیگر را گرفتند. ایران به ایستادگی همین مردم زنده است و با ماندنشان در کنار هم، قویتر میشود.