اظهارات علی زینیوند، معاون سیاسی و سخنگوی وزارت کشور در نشست خبری امروز (۲۸ شهریور) خود با اهالی رسانه، پیرامون ضرورت همافزایی میان میدان و دیپلماسی، بار دیگر یکی از کلیدیترین ابعاد امنیت ملی یعنی انسجام و یکپارچگی درون ساختار را به صدر بحثهای سیاسی کشور بازگرداند.
سخنگوی وزارت کشور با تاکید بر اینکه برخورداری از اقتدار نظامی در کنار برنامه راهبردی دیپلماتیک دو بال غیرقابل تفکیک برای حفظ منافع و تمدن ایرانی هستند، ایجاد دوگانههای ساختگی نظیر «جنگطلب» نامیدن نیروهای مسلح یا «سازشکار» خواندن دیپلماتها را رفتاری آسیبزا برای انسجام ملی توصیف کرد.
تکمیل زنجیره اقتدار؛ چرا دیپلماسی و میدان به یکدیگر نیازمندند؟
از منظر راهبردی، در شرایط جنگی و مواجهه با فشارهای خارجی، هیچ یک از ابزارهای اقتدار ملی به تنهایی قادر به تضمین منافع حیاتی کشور نیستند. قدرتمندی در میدان نظامی بدون وجود دستگاه دیپلماتیک ورزیده برای نقد کردن دستاوردها و ثبت حقوق عامه در عرصه بینالمللی، نمیتواند به تثبیت پایدار منافع ملی منجر شود.
در مقابل، دیپلماسی بدون پشتوانه اقتدار میدانی و بازدارندگی نیروهای مسلح نیز از ابزار فشار کافی در مذاکرات برخوردار نخواهد بود. پیام صریح وزارت کشور این است که ابزارهای سخت و نرم کشور باید در چارچوب یک راهبرد جامع و همافزا عمل کنند.
خط قرمز قطبیسازی؛ ضرورت مهار ادبیات افراطی
از بعد اجتماعی و داخلی، هشدار درباره پرهیز از برچسبزنی سیاسی به خادمان ساختار رسمی، نشانه توجه به حوزهای است که مستقیماً تابآوری جامعه را هدف قرار میدهد. دوقطبیسازی سیاسی و ترویج ادبیات خشن یا نفرتپراکن میان جبهههای سیاسی یا اقشار مختلف مردم، دقیقا در راستای راهبرد فرسایش داخلی حرکت میکند.
وظیفه نظام حکمرانی به تعبیر سخنگوی وزارت کشور، مدیریت و چتر حمایتی برای تمامی آحاد جامعه با تنوعهای فکری و سیاسی است، نه محدود شدن به تمایلات یک جریان یا جناح خاص.
ابلاغ خطمشی به بدنه اجرایی کشور
تصریح بر اینکه پرهیز از دوگانهسازیها به عنوان سیاست رسمی وزارت کشور به استانداریها و فرمانداریها ابلاغ شده، نشان میدهد که این موضوع از سطح یک توجیه نظری فراتر رفته و به یک دستورالعمل اجرایی برای حفظ آرامش سیاسی و مدیریت فضای عمومی در استانها تبدیل شده است. رعایت اصول گفتمانی، احترام به قوانین رسمی و استفاده از ادبیات فاخر و همدلانه، حداقلهای لازم برای تثبیت اتحاد ملی در مواجهه با چالشهای پیشرو است.
در نهایت، موضعگیری اخیر وزارت کشور نشان میدهد که حفظ امنیت ملی تنها به پاسداری از مرزها محدود نمیشود، بلکه نیازمند مراقبت دقیق از مرزهای گفتمانی و انسجام داخلی است. در شرایطی که ساختار رسمی بر پیوند ناگسستنی میدان و دیپلماسی تاکید دارد، آیا جریانها و رسانههای سیاسی حاضر خواهند شد منافع کلان و یکپارچگی ملی را بر رقابتها و برچسبزنیهای مقطعی ترجیح دهند؟
