آمریکا طی سالهای گذشته مجموعهای از رادارهای دوربرد و سامانههای هشدار زودهنگام را در نقاط مختلف منطقه، از جمله قطر، امارات، بحرین، عربستان سعودی، اردن، کویت، ترکیه، عراق و سرزمینهای اشغالی مستقر یا عملیاتی کرده است.
یکی از رادارهای مهم این شبکه، AN/FPS-132 مستقر در قطر است؛ راداری راهبردی که برای هشدار زودهنگام و شناسایی تهدیدهای موشکی، بهویژه موشکهای بالستیک در بردهای طولانی، مورد استفاده قرار میگیرد.
AN/TPY-2؛ رادار متصل به سامانه تاد
در کنار رادارهای هشدار زودهنگام، AN/TPY-2 نیز یکی از اجزای مهم معماری دفاع موشکی آمریکا در منطقه به شمار میرود.
این رادار با تمرکز بیشتر بر شناسایی و رهگیری دقیق اهداف، میتواند اطلاعات لازم را برای سامانه دفاع موشکی تاد (THAAD) فراهم کند. یکی از قابلیتهای مهم این سامانه، کمک به تشخیص و تفکیک اهداف واقعی از برخی اهداف فریبدهنده در جریان رهگیری موشکهای بالستیک است.
اختلال در رادارها؛ کاهش زمان واکنش شبکه دفاعی
اهمیت رادارها در شبکه دفاع هوایی تنها به کشف یک هدف محدود نمیشود. در یک معماری دفاعی یکپارچه، اطلاعات راداری مبنای تصمیمگیری و واکنش سایر اجزای شبکه، از جمله سامانههای رهگیری و پرتابگرهای موشکی، قرار میگیرد.
بر این اساس، خارج شدن یک رادار مهم از چرخه عملیاتی لزوماً به معنای از بین رفتن یک سامانه دفاعی نیست، اما میتواند بر کیفیت تصویر عملیاتی، سرعت انتقال اطلاعات و زمان واکنش سایر اجزای شبکه تأثیر بگذارد.
به همین دلیل، حتی در شرایطی که پرتابگرهای سامانههایی مانند تاد همچنان در موقعیت خود مستقر باشند، کاهش کیفیت یا سرعت دریافت اطلاعات راداری میتواند فرآیند کشف، رهگیری و درگیری با اهداف را دشوارتر کند.
چرا رادارها اهمیت دارند؟
در معماری دفاع هوایی مدرن، رادارها نقش «چشم» شبکه را ایفا میکنند. سامانههای موشکی و رهگیر برای واکنش مؤثر، به اطلاعات دقیق و بهموقع درباره موقعیت، مسیر و ویژگیهای هدف نیاز دارند.
از این منظر، مقابله با شبکه دفاع هوایی تنها به رویارویی با موشکها و پرتابگرها محدود نمیشود و رادارها و سامانههای کشف و هشدار زودهنگام نیز بخش مهمی از این معماری محسوب میشوند.
