رسانههای مختلف جهان، سخنرانی پزشکیان را با کلیدواژههایی مانند ایستادگی ایران در برابر فشار آمریکا، رد زبان زور و باز گذاشتن مسیر مذاکره و دیپلماسی پوشش دادند. رویترز، گاردین، یورونیوز، الجزیره و الپائیس هرکدام از زاویهای به این سخنرانی پرداختند، اما وجه مشترک گزارشها، برجستهکردن همزمان دو پیام بود: ایران تسلیم فشار نمیشود و در عین حال درِ دیپلماسی را نمیبندد.
یکی از تصاویر مهم سخنرانی، نمایش تصاویر قربانیان جنگ و رهبر شهید ایران بود؛ اقدامی که روایت تهران از جنگ و حملات علیه غیرنظامیان را مستقیماً به تریبون سازمان ملل منتقل کرد و در گزارشهای رسانههای بینالمللی نیز بازتاب یافت.
از سوی دیگر، تأکید پزشکیان بر آمادگی ایران برای گفتوگو، مذاکره و دیپلماسی بدون زبان زور مورد توجه رسانهها قرار گرفت. به این ترتیب، پیام ایران صرفاً یک پیام تقابلی نبود؛ بلکه ترکیبی از ایستادگی و آمادگی برای راهحل سیاسی ارائه شد.
دیپلماسی؛ بخشی از تابآوری ملی
اهمیت این سخنرانی اما فقط به بازتاب خارجی آن محدود نمیشود. در داخل ایران نیز این حضور میتواند از منظر تقویت همدلی، انسجام و روحیه عمومی مورد توجه قرار گیرد؛ بهویژه در شرایطی که جامعه با فشارهای ناشی از جنگ و تهدید خارجی مواجه است.
در این چارچوب، تریبون سازمان ملل از یک جایگاه صرفاً دیپلماتیک فراتر میرود و به ابزاری برای دیپلماسی عمومی و تقویت تابآوری ملی تبدیل میشود؛ یعنی انتقال پیام ایران به جهان، همزمان با ارسال این پیام به جامعه داخلی که کشور در برابر فشار خارجی، روایت و اراده مستقل خود را حفظ کرده است.
از این زاویه میتوان سخنرانی پزشکیان را در امتداد سه عرصه دید:
مقاومت در میدان، انسجام در جامعه و دیپلماسی در جهان.
این شاید مهمترین وجه متفاوت این حضور باشد؛ اینکه تابآوری فقط با قدرت نظامی یا اقتصادی ساخته نمیشود، بلکه روایتگری، حفظ وحدت ملی و حضور فعال در عرصه دیپلماسی نیز بخشی از قدرت ملی است.
در نهایت، سخنرانی پزشکیان تلاش کرد یک پیام روشن را به افکار عمومی جهان منتقل کند:
ایران تحت فشار تسلیم نمیشود، اما مسیر گفتوگو و دیپلماسی را نیز به شرط برابری و نبود زبان زور باز میگذارد. همین ترکیبِ مقاومت و دیپلماسی، محور اصلی بازتاب خارجی این سخنرانی بود.
