احدیان با اشاره به مواضع اخیر محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس، اظهار کرد: این رویکرد بر این اساس استوار است که ایران با استفاده از توان نظامی و در عین حال با بهرهگیری از عقلانیت و محاسبه راهبردی، هزینههایی به طرف مقابل تحمیل کند و در ادامه، از ظرفیت مذاکره برای تبدیل دستاوردهای میدانی به دستاوردهای سیاسی و حقوقی بهره ببرد.
توافق تاکتیکی به معنای بیتعهدی نیست
دستیار سیاسی و رسانهای رئیس مجلس تأکید کرد که تاکتیکی بودن یک توافق به معنای عدم اجرای تعهدات از سوی ایران نیست، بلکه به معنای پیشبینی احتمال نقض تعهدات از سوی آمریکا و طراحی سازوکارهای لازم برای واکنش متقابل است.
به گفته احدیان، هدف این است که در هر مرحله، مؤلفههای قدرت ایران تقویت شود و روند موجود در نهایت به افزایش سطح بازدارندگی کشور منجر شود.
خروج از چرخه جنگ، مذاکره و جنگ دوباره
احدیان با اشاره به دیدگاه مطرحشده از سوی قالیباف درباره چرخه جنگ، مذاکره، سازش و دوباره جنگ، گفت: راه خروج از این چرخه، نه صرفاً جنگیدن و نه صرفاً مذاکره کردن است، بلکه باید از هر دو ابزار در چارچوب یک راهبرد مشخص برای افزایش قدرت و ایجاد بازدارندگی پایدار استفاده کرد.
وی افزود: جنگ و مذاکره نباید بهعنوان دو هدف مستقل در نظر گرفته شوند، بلکه هر دو باید در خدمت تقویت مؤلفههای قدرت و ایجاد فرصت برای افزایش بازدارندگی قرار گیرند.
روایت احدیان از تفاهمنامه اسلامآباد
دستیار سیاسی و رسانهای رئیس مجلس در ادامه به تفاهمنامه اسلامآباد اشاره کرد و گفت: این تفاهم از نگاه او نمونهای از استفاده همزمان از قدرت و دیپلماسی است.
احدیان معتقد است این تفاهم، در کنار آنچه وی دستاوردهای نظامی ایران میداند، زمینههایی برای تقویت تابآوری، بازسازی توان نظامی و افزایش فشار اقتصادی بر آمریکا فراهم کرده است.
وی همچنین گفت در طراحی این تفاهم، احتمال نقض تعهدات طرف مقابل مورد توجه قرار گرفته و سازوکار آن بهگونهای پیشبینی شده که ایران بتواند در صورت نقض توافق، از این وضعیت برای تقویت برخی مؤلفههای قدرت خود استفاده کند.
بازگشت به راهبرد «جنگ و مذاکره برای بازدارندگی»
احدیان در پایان اظهار کرد که از نگاه وی، ایران بار دیگر در مرحلهای قرار گرفته است که باید با آمادگی نظامی و استفاده از ظرفیت دیپلماسی، طرف مقابل را به پذیرش توافقی جدید سوق دهد.
وی تأکید کرد که هدف نهایی این روند باید تقویت قدرت و بازدارندگی ایران باشد؛ به این معنا که مذاکره در کنار پشتوانه قدرت قرار گیرد و دستاوردهای نظامی نیز از طریق دیپلماسی به دستاوردهای سیاسی و حقوقی تبدیل شود.
