مصاحبه شب گذشته اللهیار صیادمنش و اعلام تصمیم او برای عدم همکاری با کادر فنی کنونی تیم ملی فوتبال ایران، گویای حاشیهای عمیق در روانشناسی و مدیریت این تیم است. غیبتهای مداوم این وینگر ۲۴ ساله طی سالهای گذشته در فهرستهای تیم ملی و خصوصا آخرین لیست اعلامی برای فیفادی پیش رو، آن هم در شرایطی که او با ۵ گل در صدر جدول گلزنان لیگ لهستان قرار دارد و با لخپوزنان در رقابتهای اروپایی میدرخشد، سرانجام با واکنش تند او همراه شد.
اللهیار صیادمنش با رد ادعاهای مطرحشده درباره عدم دعوت خود به دلایل اخلاقی، تاکید کرد که به دلیل اعتقاد نداشتن فنی کادر کنونی تیم ملی، بیاطلاعی از وضعیت لژیونرها و عدم دریافت احترام حرفهای، تا زمان حضور امیر قلعهنویی، در تیم ملی بازی نخواهد کرد.
سخنان صیادمنش اشاره به یک عارضه ساختاری در ارتباط میان کادر فنی تیم ملی و بازیکنان شاغل در اروپا دارد و تقویتکننده ابهاماتی است که نهتنها درباره صیادمنش، بلکه پیشتر نیز به شکلهای مختلف مطرح شده بود.
اللهیار صیادمنش نمیخواهد در تیم ملی تحت هدایت امیر قلعه نویی حضور داشته باشد!
از سوی دیگر، انصراف خودخواسته اللهیار صیادمنش از تیم ملی در اوج دوران آمادگی و البته جوانی، نشاندهنده تغییر رفتار نسل جدید فوتبال ایران است؛ نسلی که حاضر نیست بدون دریافت احترام و حق حرفهای، بهانههای واهی تحمل کند. اللهیار صیادمنش با وجود ثبت آمار خوب در لیگ لهستان، ترجیح داده تمرکز کامل خود را بر موفقیت در لخ پوزنان و درخشش در فوتبال اروپا معطوف کند.
در نهایت، خداحافظی مشروط آمادهترین لژیونرهای حال حاضر فوتبال ایران در اروپا، زنگ خطری جدی برای فدراسیون و کادر فنی تیم ملی است. نادیده گرفتن سرمایههای جوانی که در سطح اول اروپا بازی میکنند، زیانی است که مستقیماً متوجه توان فنی تیم ملی خواهد شد.
در شرایطی که خط حمله تیم ملی نیازمند شادابی و انگیزه تازه است، آیا کادر فنی توان ترمیم این گسست و بازگرداندن اعتماد ستارههای لژیونر را خواهد داشت یا روند سرمایهسوزی به قیمت ترجیحات شخصی ادامه مییابد؟
