امیر قلعهنویی در اولین دوره حضور در استقلال، با جوانگرایی و یک برنامه ریزی سه ساله استقلال را قهرمان لیگ برتر کرد. جوانانی چون وحید طالب لو، پیروز قربانی، امیر حسین صادقی، حسین کاظمی و سیاوش اکبرپور با درخشش خود، اولین قهرمانی لیگ برتر را برای آبی ها به ارمغان آوردند.
قلعه نویی مزد این قهرمانی را با انتخاب شدن به عنوان سرمربی تیم ملی گرفت اما آن چه نصیب این بازیکنان جوان شد، حضور طالب لو و صادقی روی نیمکت تیم ملی در جام ملتهای آسیا ۲۰۰۷، بود؛ بازیکنانی که قبلاً به همراه عنایتی، سه منتخب استقلالی لیست برانکو ایوانکوویچ برای حضور در جام جهانی ۲۰۰۶ بودند.
بعد از رفتن ژنرال، همه این بازیکنان توسط مربیان بعدی به تیم ملی دعوت شده و بازی کردند. آن چه از تیم ملی ۲۰۰۷ در اذهان باقی مانده این است که قلعه نویی بازیکنانی که سابقه ملی داشتند را بازی داد و با اضافه نکردن بازیکن جدیدی، امضایی از خود باقی نگذاشت.
حالا تاریخ در حال تکرار است؛ این طور که از شواهد پیداست، سرمربی تیم ملی قصد دارد تیم جام جهانی را به جام ملتهای آسیا ببرد؛ همان تیمی که محصول کارلوس کیروش است و این خبر خوبی برای جوانان لایقی چون امیر محمد رزاقی نیا، اسماعیل قلی زاده و سعید سحر خیزان نیست که با درخشش مقابل السد، تیمی را شکست دادند که اسکلت
تیم ملی قطر را تشکیل می دهد. همان قطر که تیم امیر را دوره قبل جام ملتها در نیمه نهایی شکست داد!
تازه السد با چند بازیکن گران قیمت خارجی، تقویت هم شده بود و از تیمی که در جام ملتهای آسیا دوره قبل، ما را در مرحله نیمهنهایی حذف کرد، قوی تر است. حالا سوال این است که آیا قلعه نویی این بازیکنان لایق را در جام ملتهای آسیا بازی خواهد داد؟
از سابقه قلعهنویی بر می آید که این بازیکنان نهایتا برای پایین آوردن میانگین سنی تیم ملی، برای نیمکت انتخاب خواهند شد و سرمربی تیم ملی کماکان به همان بازیکنان باتجربه ای دل بسته که در جام ملتهای آسیا دوره قبل، نتوانستند به فینال صعود کنند.
با فرصت سوزی قلعهنویی، این فرصت به سرمربی آینده تیم ملی داده خواهد شد تا با میدان دادن به جوانان، خود به عنوان کاشف این استعداد های ناب، معرفی شود. مربی آینده تیم ملی روی گنج خوابیده است؛ گنجی که در دسترس مربی فعلی تیم بوده، اما او ارزش واقعی آن را نمی داند.
