تماشای چند قسمت نخستِ «سرخ و سیاه» نشان می‌دهد که قصه با جسارت، وسعت و تمرکز شکل گرفته است. ارسلان امیری و آیدا پناهنده در این مجموعه شیراز قجری را به درستی روایت می کنند. روایتی روان از عاشقانه ای در قحطی و برادرکشی.
شخصیت‌پردازی‌های چفت‌وبست‌دار و حادثه هم که در دلِ مرگ و گرسنگی دست و پا می‌زند بدون اینکه به سانتی‌مانتالیسمِ مرسوم سقوط کند، رو به جلوست. کارگردان با دکوپاژهای محاسبه‌شده، تسلط بر ریتم و هدایت درست بازیگران (به‌ویژه بازی‌های کنترل‌شده و متمرکزِ پارسا پیروزفر، علی شادمان و ندا جبرائیلی)، لباس تاریخ را به قامت سینمای از پیش آشنای خودش دوخته.
محمد یمینی و محسن خباز با یک اثر تاریخی، بازویی شدند تا فیلمساز بتواند نگاهش را بدون قربانی شدنِ کیفیت اجرا کند؛ دست مریزاد.
نتیجه، اثری است که استاندارد تولید را در فضای نمایشی ایران یک قدم جلوتر می‌برد و قابل اعتناست.
