نظریه‌پردازان مکتب کارکردگرایی نیز «انسجام‌بخشی» و «وفاق ملی» را اساسی‌ترین کارکرد رسانه‌های فراگیر می‌دانند. با این مبنا، وقتی به کارنامه رسانه ملی می‌نگریم، با پرسشی تامل برانگیز مواجه می‌شویم؛ در شرایطی که ارکان کلیدی نظام با خاستگاه‌های سیاسی متفاوت، صریح و بدون لکنت نسبت به ریل‌گذاری جام‌جم هشدار می‌دهند، پس چه جریانی از دستاوردهای کنونی صدا وسیما راضی و خرسند است؟
اهمیت این مقطع تاریخی در آن است که نقدها از سطح مجادلات حزبی فراتر رفته و به عالی‌ترین سطوح تصمیم‌گیری کشور رسیده است. رئیس‌جمهور، پزشکیان در اظهارنظری صریح در هیئت دولت (۸ شهریور ۱۴۰۵)، گلایه خود را از اثرات فرساینده و روی اعصاب برخی خروجی‌های صدا و سیما ابراز می‌کند. قالیباف، رئیس مجلس (۲۷ مرداد ۱۴۰۵)، با تاکید بر مقتضیات پیچیده «جنگ شناختی»، به «ناکارآمدی‌های ساختاری، رویکردی و عملکردی» صداوسیما اشاره کرده و یادآور می‌شود که این رسانه باید به‌جای تحدید دایره مخاطب، کانون انسجام‌بخشی برای جامعه متکثر ۹۰ میلیونی باشد.
ابعاد این بحران عملکردی رسانه ملی، در اظهارات سایر شخصیت های مسئول در سطوح عالی نیز به ذکر آمار و ارقام بیان شده است. حجت‌الاسلام والمسلمین خسروپناه، دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی (۲۳ شهریور در گفت وگو با روزنامه خراسان)، با صحه‌گذاشتن بر آمار نگران‌کننده ۶۰ تا ۷۰ درصدی که از رسانه ملی بهره نمی برند، از تریبون‌شدن برای «یک برش از یک جریان خاص» انتقاد و بر ضرورت بازنگری در الگوی حکمرانی صدا و سیمای کنونی تاکید می کند. تعبیر تلخ و موجز یکی از اعضای مجلس خبرگان رهبری مبنی بر این‌که «قد صداوسیما در حال حاضر کوتاه است»، وجه دیگری از همین ناکارآمدی رویکردی را به تصویر می‌کشد.
در ادبیات ارتباطات، اگر رسانه‌ای نتواند با رویکرد فراگیر از همه جامعه نمایندگی کند، در حقیقت از قامت رسانه فراگیر ملی به یک بولتن حزبی سقوط کرده است. این همان لغزشگاهی است که رهبر انقلاب، آیت ا... سید مجتبی خامنه ای به طور مکرر در پیام هایشان، بر ضرورت تقویت وحدت ملی و پرهیز از دوقطبی‌سازی و خط‌کشی‌های مناقشه‌انگیز تأکید کرده اند.
هنگامی که روسای قوای مجریه و مقننه، متولیان نهاد سیاستگذاری فرهنگی کشور و نخبگان فکری، هم‌صدا نسبت به بحران مرجعیت، ناکارآمدی و ریزش مخاطب در صداوسیما هشدار می‌دهند، اصرار بر وضع موجود دیگر قابل توجیه نیست. صداوسیما زمانی رسانه ملی خواهد بود که آینه تمام‌نمای ملت باشد؛ بازگشت به این مدارِ منطبق بر منافع ملی، نه یک مطالبه جناحی، بلکه ضرورتی حیاتی برای بازسازی سرمایه اجتماعی و صیانت از روان عمومی جامعه است.
