سخنان زلنسکی، اگرچه در ظاهر بیانگر نیاز اوکراین به تسلیحات آمریکایی برای ادامه جنگ با روسیه است، هنگامی اهمیت بیشتری می‌یابد که از میزان تخصیص و مصرف موشک‌های پاتریوت برای اسرائیل پرده برمی‌دارد. او می‌گوید اوکراین طی سه ماه تنها ۲۴ موشک از آمریکا دریافت کرده، درحالی‌که ماهانه به ۳۵۰ موشک نیاز دارد؛ اما آمریکا و متحدانش برای دفاع از اسرائیل، دو هزار موشک پاتریوت را طی دو روز مصرف کرده‌اند.
این اظهارات، در کنار اذعان کشورهای عربی به قربانی‌شدن امنیت و ظرفیت‌های نظامی آمریکا در اولویت‌دادن به اسرائیل، تصویری روشن از ناکارآمدی چتر امنیتی واشنگتن ترسیم می‌کند؛ چتری که نه‌تنها نتوانسته امنیت متحدانش را تضمین کند، بلکه در تأمین امنیت پایگاه‌ها و نیروهای آمریکایی نیز با چالش مواجه شده است. حاصل چنین رویکردی، چیزی جز تضعیف اعتماد متحدان به تعهدات واشنگتن نیست؛ روندی که در تلاش اروپایی‌ها برای تشکیل ارتش مستقل و شکل‌گیری ائتلاف‌های جدید، ازجمله تفاهم‌نامه مکه، نیز بازتاب یافته است.
از انکار پهپادهای ایرانی تا اعتراف به قدرت بومی
سخنان زلنسکی، اعترافی معنادار به توان موشکی و پهپادی ایران نیز محسوب می‌شود. غرب که زمانی پهپادهای ایرانی را به ماکت و فتوشاپ تقلیل می‌داد، اکنون با واقعیتی مواجه است که انکار اقتدار نظامی ایران را دشوار ساخته است. گزارش‌های منتشرشده درباره خسارت پایگاه‌ها و نیروهای آمریکایی، اذعان نهادهای اطلاعاتی آمریکا به کاهش شدید ذخایر تسلیحاتی و اظهارات زلنسکی درباره مصرف گسترده موشک‌های پاتریوت، همگی ادعای ترامپ درباره نابودی توان نظامی ایران را زیر سؤال می‌برند.
این توانمندی، محصول اتکا به ظرفیت‌های بومی، دانش و اراده جوانان ایرانی است؛ ظرفیتی که حتی ترامپ نیز با اذعان به کمک‌نکردن نظامی خاص چین و روسیه به ایران، ناخواسته بر اهمیت آن تأکید کرده است. از این منظر، قدرت دفاعی ایران نه‌تنها معادلات نظامی، بلکه محاسبات امنیتی آمریکا و متحدانش را نیز تحت تأثیر قرار داده است.
تنگه هرمز؛ حق وتوی ایران در برابر ادعاهای ترامپ
درحالی‌که ترامپ همچنان بر ادعای نابودی توان نظامی ایران و تسلط آمریکا بر تنگه هرمز پافشاری می‌کند، تحولات بازار نفت و اظهارات مقام‌های آمریکایی تصویری متفاوت ارائه می‌دهند. باراک اوباما، رئیس‌جمهور پیشین آمریکا، در گردهمایی دموکرات‌ها با اشاره به گذشت هفت ماه از جنگ علیه ایران و اعلام پیروزی زودهنگام ترامپ، از حمله به متحدان و پایگاه‌های آمریکا، کشته‌شدن آمریکایی‌ها، مجروح‌شدن صدها نفر و تحلیل‌رفتن ذخایر موشکی این کشور سخن گفت. او همچنین تصریح کرد که ایران در تنگه هرمز، گذرگاه انتقال نفت به بازارهای جهانی، حق وتو پیدا کرده است.
این اظهارات، هم بیانگر توان ایران در هدف‌گرفتن پایگاه‌ها و نیروهای آمریکایی است و هم ادعای تسلط واشنگتن بر تنگه هرمز را به چالش می‌کشد. چگونه می‌توان از نابودی توان نظامی ایران سخن گفت، درحالی‌که پیامدهای جنگ، از کاهش ذخایر موشکی آمریکا تا جایگاه ایران در تنگه هرمز، خلاف این ادعا را نشان می‌دهد؟
پایان یک‌جانبه‌گرایی؛ انتخاب امنیت بومی یا هزینه تقابل
پیام مشترک زلنسکی و اوباما برای مردم آمریکا و متحدان این کشور روشن است: دوران یک‌جانبه‌گرایی آمریکایی با چالش جدی مواجه شده است. در غرب آسیا، معادلات امنیتی دیگر صرفاً با اراده آمریکا و رژیم صهیونیستی تعیین نمی‌شود؛ جبهه مقاومت با اتکا به توان بومی، محاسبات آمریکا و رژیم صهیونیستی را برهم زده است.
کشورهای منطقه که خواهان امنیت پایدار و بازماندن شریان حیاتی تنگه هرمز هستند، باید به ابتکارهای ایران برای تحقق امنیت جمعی و بومی توجه کنند؛ رویکردی که می‌تواند منافع همگانی را تأمین کند. تکرار اشتباهات گذشته و بازگشت به گزینه نظامی با پشتوانه تحریم و تهدید، واکنشی سخت، سریع و فراگیر از سوی ایران به دنبال خواهد داشت؛ مسیری که هزینه‌های سنگینی بر همگان تحمیل می‌کند.
