انتخابات پارلمانی اسرائیل قرار است ۲۷ اکتبر ۲۰۲۶ برگزار شود و ۱۲۰ کرسی کنست در این انتخابات به رأی گذاشته خواهد شد. در میان رقبای نتانیاهو، گادی آیزنکوت، رئیس پیشین ستاد ارتش اسرائیل و رهبر حزب «یاشار»، به یکی از چهره‌های اصلی رقابت انتخاباتی تبدیل شده است.
آیزنکوت پس از عملیات ۷ اکتبر ۲۰۲۳ به کابینه جنگ نتانیاهو پیوست، اما در ژوئن ۲۰۲۴ از دولت خارج شد. او در ادامه، از نحوه مدیریت جنگ و ناتوانی دولت نتانیاهو در تبدیل دستاوردهای نظامی به دستاوردهای سیاسی و راهبردی انتقاد کرد.
با این حال، اختلاف آیزنکوت با نتانیاهو لزوماً به معنای اختلاف بر سر همه مبانی سیاست امنیتی اسرائیل نیست.
آیزنکوت همچنان بر رویکرد امنیتی سختگیرانه تأکید دارد و درباره ایران، غزه و لبنان مواضعی امنیت‌محور اتخاذ کرده است. در لبنان نیز مواضع او با ایده استفاده گسترده از قدرت نظامی پیوند خورده و نام او از گذشته با آنچه «دکترین ضاحیه» خوانده می‌شود، گره خورده است.
در موضوع فلسطین نیز تصویر پیچیده‌تر از یک تغییر بنیادین است. درباره موضع فعلی آیزنکوت، منابع مختلف گزارش‌های متفاوتی ارائه کرده‌اند؛ برخی منابع او را مخالف تشکیل کشور مستقل فلسطینی در شرایط کنونی توصیف می‌کنند، در حالی که منابع دیگری از مواضع پیشین او درباره راه‌حل دوکشوری سخن گفته‌اند.
بنابراین، تغییر نخست‌وزیر در اسرائیل الزاماً به معنای تغییر فوری جهت‌گیری‌های امنیتی این رژیم در قبال ایران و فلسطین نیست؛ بلکه می‌تواند بیش از هر چیز به تغییر روش مدیریت جنگ، نحوه تعامل با آمریکا و کشورهای منطقه و شیوه تبدیل اقدامات نظامی به اهداف سیاسی منجر شود.
از سوی دیگر، ساختار سیاسی اسرائیل نیز اهمیت زیادی دارد. هیچ حزبی به‌تنهایی برای تشکیل دولت به ۶۱ کرسی نیازمند است و نتیجه نهایی تا حد زیادی به ائتلاف‌های پس از انتخابات و ترکیب احزاب در کنست بستگی خواهد داشت.
در چنین شرایطی، پرسش اصلی انتخابات پیش‌رو فقط این نیست که «نتانیاهو می‌ماند یا آیزنکوت می‌آید»، بلکه این است که در صورت تغییر دولت، چه میزان از راهبردهای امنیتی و منطقه‌ای اسرائیل تغییر خواهد کرد و چه بخش‌هایی همچنان پابرجا می‌ماند؟
