ماجرا از این قراره که روبیو در سفر به ازبکستان، از سمرقند به‌عنوان یکی از مراکز مهم تجارت و تمدن در تاریخ جهان تمجید کرده؛ شهری که بخش مهمی از هویتش با زبان و فرهنگ فارسی گره خورده.
اما این حرف‌ها با مواضع ضدایرانی اخیرش تناقض داره!
تحلیلگرهای آمریکایی هم به این تناقض واکنش نشون دادن. بعضی‌ها می‌گن روبیو چطور می‌تونه از یک طرف ایران رو دشمن تمدنی غرب معرفی کنه و از طرف دیگه، میراث تمدنی ایران رو در سمرقند تحسین کنه؟
اما مسئله فقط یک تناقض لفظی نیست؛ سال‌هاست حتی بعضی دیپلمات‌ها و تحلیلگرهای آمریکایی هشدار می‌دن که واشنگتن شناخت درستی از ایران نداره.
تصور فروپاشی سریع ایران، دست‌کم گرفتن انسجام ملی و این فرض که فشار و حمله نظامی می‌تونه تهران رو وادار به عقب‌نشینی کنه، از جمله خطاهاییه که به باور منتقدان، سیاست آمریکا رو به بن‌بست کشونده.
پیام این ماجرا روشنه: نمی‌شه تاریخ و هویت یک ملت رو نادیده گرفت و بعد انتظار داشت با فشار و تهدید، اراده اون ملت رو شکست داد.
