امروز میخوایم درباره یکی از مهمترین موضوعات جنگ ایران و آمریکا صحبت کنیم؛ موضوعی که شاید کمتر از حملات نظامی بهش پرداخته شده، اما تأثیرش روی اقتصاد و زندگی مردم میتونه خیلی جدی باشه.
محاصره دریایی ایران!
از همون روزهای اول جنگ، یکی از امیدهای اصلی واشنگتن این بود که با محاصره ایران، فشار اقتصادی رو اونقدر بالا ببره که در نهایت تهران مجبور به عقبنشینی بشه.
اما ماجرا یه نکته مهم داره.
به نظر میرسه محاصره هم داره به سرنوشت تحریمها دچار میشه؛ یعنی ابزاری که نه لزوماً با مذاکره کنار گذاشته میشه و نه با تغییر دولت آمریکا.
بذارید سادهتر بگیم.
فرض کنید همین امروز ترامپ از قدرت کنار بره و فردا یه رئیسجمهور دموکرات با شعار پایان جنگ وارد کاخ سفید بشه. حتی اگه جنگ هم تموم بشه، آیا تضمینی وجود داره که آمریکا از محاصره ایران دست بکشه؟
تجربه تحریمها نشون داده که تغییر دولت در واشنگتن، الزاماً به معنی تغییر سیاست فشار علیه تهران نیست.
اما آمریکا از محاصره دنبال چی بود؟
بر اساس تحلیلی که درباره اهداف واشنگتن مطرح میشه، تصور تیم امنیتی ترامپ این بود که محاصره دریایی میتونه در مدت کوتاهی، ایران رو با کمبود شدید کالاهای اساسی روبهرو کنه و فشار اقتصادی و اجتماعی رو افزایش بده.
در این تحلیل گفته میشه که آمریکاییها انتظار داشتن ظرف دو هفته تا یک ماه، شرایط برای ایران بهشدت دشوار بشه.
حالا با گذشت حدود شش ماه از محاصره، این سؤال مطرحه که آیا واشنگتن به اهداف خودش رسیده؟
نویسنده این تحلیل معتقده که ایران تونسته مسیرهای جایگزینی برای تأمین نیازهای کشور پیدا کنه و در برابر فشار محاصره مقاومت کنه؛ هرچند بررسی دقیق آثار اقتصادی این وضعیت، نیازمند آمار و اطلاعات مستقله.
حالا سؤال اصلی اینجاست؛ محاصره چطور میتونه شکسته بشه؟
یکی از سناریوهایی که مطرح شده، حرکت کاروانی از نفتکشهای ایرانی برای عبور از محدودیتهای دریاییه.