کریستیانو رونالدو کمتر از پنج هفته پس از اختلاف با ژرژ ژسوس، سرمربی تیم ملی پرتغال، از فوتبال ملی خداحافظی کرد؛ پایانی که به نظر می‌رسد بی‌دلیل با تنش و حاشیه همراه شده است.
کریستیانو رونالدو برخلاف انتظار برخی، رویکردی واقع‌بینانه و حتی فلسفی نسبت به جایگاه خود در تیم ملی پرتغال نشان داده بود.
پس از سال‌ها بحث درباره اینکه آیا پرتغال با حضور رونالدو در ترکیب اصلی عملکرد بهتری دارد یا بدون او، ستاره سابق و مهره کلیدی این تیم ظاهراً پذیرفته بود که نقش او زیر نظر ژرژ ژسوس، سرمربی جدید و قاطع پرتغال که پیش‌تر در النصر نیز با او همکاری کرده بود، دست‌کم در زمین مسابقه ممکن است محدودتر شود.
رونالدو پس از حضور در ترکیب اصلی پرتغال در پیروزی یک بر صفر مقابل ولز در لیگ ملت‌های اروپا در ماه سپتامبر، به شبکه RTP گفت:
اگر سرمربی تصمیم بگیرد که بهترین اتفاق برای تیم این است که بازی را از روی نیمکت شروع کنم، کاملاً آن را می‌پذیرم. من اینجا هستم تا به هر شکلی که لازم باشد به تیم ملی کمک کنم. اگر بازی هم نکنم، هیچ مشکلی نیست؛ مهم‌ترین موضوع این است که تیم پیروز شود و اعضای گروه متحد بمانند.
همیشه گفته‌ام که تیم از هر بازیکنی مهم‌تر است و کاملاً آماده‌ام هر نقشی را که به من سپرده شود، انجام دهم.
اما تنها یک هفته بعد، تیم ملی پرتغال با بحرانی روبه‌رو شد که رونالدو در مرکز آن قرار داشت؛ بحرانی که اقدامات رکورددار بیشترین بازی ملی در فوتبال مردان جهان در جریان آن، سرانجام به پایان دوران حضورش در تیم ملی منجر شد.
رونالدو با وجود اینکه گفته بود «کاملاً آماده انجام هر نقشی است»، ظاهراً از نیمکت‌نشینی کامل در پیروزی ۲ بر یک پرتغال مقابل نروژ در تاریخ ۲۷ سپتامبر رضایت نداشت. او پس از سوت پایان مسابقه، به‌جای همراهی با هم‌تیمی‌هایش برای قدردانی از هواداران پرتغالی حاضر در ورزشگاه، مستقیماً راهی رختکن شد.
اختلاف رونالدو و ژرژ ژسوس چگونه بالا گرفت؟
تنش‌ها در چهارشنبه هفته بعد به اوج رسید. رونالدو تأیید کرد که پس از «گفت‌وگو با رئیس فدراسیون فوتبال پرتغال» درباره نشست خبری ژرژ ژسوس پیش از مسابقه پنجشنبه مقابل دانمارک، اردوی تیم ملی را ترک کرده است.
همان‌طور که انتظار می‌رفت، رونالدو یکی از موضوعات اصلی نشست خبری ژسوس بود.
سرمربی پرتغال ضمن پذیرش اینکه با درخواست از رونالدو برای گرم‌کردن به مدت ۳۰ دقیقه «اشتباه کرده است»، تأکید کرد گزارش‌ها درباره امتناع کاپیتان تیم از حضور در تمرین صحت ندارند.
بااین‌حال، ژسوس کاملاً روشن کرد که تصمیم‌گیرنده نهایی چه کسی است.
او گفت:
من می‌توانم به هر بازیکنی بگویم که باید بازی را روی نیمکت شروع کند. اگر برای ۳۰ دقیقه به او نیاز داشته باشم، بازی خواهد کرد و اگر نیازی نداشته باشم، بازی نخواهد کرد.
با توجه به برداشتی که از جریان مسابقه مقابل نروژ داشتم، رونالدو وارد زمین نشد. چون نه کریستیانو و نه هیچ بازیکن دیگری هرگز نمی‌تواند دیدگاه‌های من را به‌عنوان سرمربی تغییر دهد. هرگز.
نه او، نه هیچ‌کس دیگری در فوتبال و نه هیچ رئیسی. هرگز. به‌هیچ‌وجه.
با توجه به اعلام خداحافظی رونالدو از فوتبال ملی در روز پنجشنبه، اکنون ظاهراً مشخص شده که دیگر راه بازگشتی برای این ستاره پرتغالی وجود نداشته است. هنوز روشن نیست که آیا هیچ‌یک از دو طرف برای آشتی و حل اختلاف تلاش کرده‌اند یا خیر. بااین‌حال، رونالدو ماه گذشته هنگام توضیح اتفاقات رخ‌داده، با قاطعیت ژسوس را مقصر دانست و به نظر می‌رسید تردیدی درباره درستی موضع خود ندارد.
رونالدو در بیانیه‌ای اعلام کرد:
در کمال تعجب، سرمربی از من پرسید آیا آماده هستم ۳۰ دقیقه مقابل نروژ بازی کنم یا خیر.
من کاملاً روی ریکاوری بدنی خود تمرکز داشتم، مانند همیشه در کنار هم‌تیمی‌هایم بودم و تصور می‌کردم که قرار نیست آن روز بازی کنم. هیچ مشکلی هم با این موضوع نداشتم.
این درخواست برای بازی مقابل نروژ خارج از برنامه ریکاوری بدنی و تمرینی من بود، زیرا قرار بود فقط در تاریخ ۴ اکتبر در ورزشگاه دراگائو بازی کنم. اما طبیعتاً پاسخ مثبت دادم. سرمربی به من گفت آماده باشم، زیرا قرار است ۳۰ دقیقه بازی کنم.
همه می‌دانند بعد از آن چه اتفاقی افتاد. از بین دو نیمه شروع به گرم‌کردن کردم، گذشت دقایق را تماشا کردم و هرگز برای ورود به زمین فراخوانده نشدم. سرمربی به قولی که به من داده بود عمل نکرد.
آیا واکنش رونالدو بیش از اندازه شدید بود؟
آیا ژسوس می‌توانست در نشست خبری خود از ادبیات ملایم‌تری استفاده کند؟ شاید.
اما آیا رونالدو نیز ماجرا را بیش از اندازه بزرگ کرد؟ می‌توان گفت بله.
بااین‌حال، درباره ژسوس می‌توان استدلال قدرتمندی مطرح کرد: تیم ملی پرتغال مدت‌ها به سرمربی‌ای با چنین شخصیتی نیاز داشت؛ فردی که قاطعیت و شجاعت اتخاذ تصمیم‌های دشوار و حتی بحث‌برانگیز را داشته باشد.
فرناندو سانتوس ظاهراً در جام جهانی ۲۰۲۲ قطر مسیر کاهش تدریجی نقش رونالدو در تیم ملی را آغاز کرده بود؛ زمانی که این مهاجم را در دیدار مرحله یک‌هشتم نهایی مقابل سوئیس نیمکت‌نشین کرد.
گونچالو راموس که جایگزین رونالدو در ترکیب اصلی شده بود، در پیروزی ۶ بر یک پرتغال هت‌تریک کرد.
اما پس از شکست پرتغال مقابل مراکش در مرحله یک‌چهارم نهایی، سانتوس از سمت خود کنار رفت و روبرتو مارتینز جانشین او شد. زیر نظر مارتینز، رونالدو همچنان یکی از نخستین گزینه‌ها برای حضور در ترکیب اصلی تیم ملی بود.
او در ۹ مسابقه از ۱۰ دیدار پرتغال در مرحله مقدماتی یورو ۲۰۲۴ از ابتدا به میدان رفت و در هر پنج مسابقه تیم در مرحله نهایی این رقابت‌ها نیز در ترکیب اصلی حضور داشت.
رونالدو همچنین در پنج مسابقه از شش دیدار پرتغال در مرحله مقدماتی جام جهانی ۲۰۲۶ در ترکیب اصلی قرار گرفت و در هر پنج مسابقه این تیم در جام جهانی برگزارشده در آمریکای شمالی نیز از ابتدا بازی کرد؛ رقابت‌هایی که پرتغال با قرارگرفتن در رتبه دوم گروه خود، تنها تا مرحله یک‌هشتم نهایی پیش رفت.
البته باید پذیرفت که رونالدو زیر نظر مارتینز آمار گلزنی خوبی داشت.
بااین‌حال، حتی مدت‌ها پیش از انتخاب مارتینز به‌عنوان سرمربی پرتغال، بحث‌هایی درباره این موضوع وجود داشت که آیا مهاجم سابق رئال مادرید و منچستر یونایتد به‌اندازه‌ای به عملکرد کلی تیم کمک می‌کند که حضور مداوم او در ترکیب اصلی توجیه‌پذیر باشد یا خیر.
در فوتبال مدرن که شدت فعالیت بازیکنان هنگام نداشتن توپ و پرس حریف تقریباً به اصولی غیرقابل‌چشم‌پوشی تبدیل شده‌اند، استفاده از بازیکنی که مشارکت چندانی در این بخش‌ها ندارد، امتیاز ویژه‌ای محسوب می‌شود که تیم‌های کمی می‌توانند هنگام رویارویی با حریفان قدرتمند از عهده هزینه آن برآیند.
تیم‌هایی هم که چنین امکانی دارند، باید ساختاری ایجاد کنند که سایر بازیکنان بتوانند فشار کاری اضافی را تحمل کنند؛ همان کاری که آرژانتین برای سال‌های طولانی و با موفقیت در حضور لیونل مسی انجام داد.
رونالدو در دیدار مقابل اسپانیا در جام جهانی ۲۰۲۶، طی ۹۰ دقیقه تنها ۱۹ بار توپ را لمس کرد. با وجود اینکه نتیجه مسابقه تا وقت‌های تلف‌شده صفر بر صفر بود، او پس از دقیقه ۸۰ حتی یک بار هم صاحب توپ نشد.
بااین‌حال، چند روز پیش از آن، روبرتو مارتینز در دیدار مقابل کرواسی، زمانی که نتیجه یک بر یک بود، رونالدو را در دقیقه ۸۱ تعویض کرد؛ تصمیمی که ظاهراً با نارضایتی این ستاره پرتغالی همراه شد. گونچالو راموس کمی پیش‌تر وارد زمین شده بود، اما پس از خروج رونالدو، به مهره اصلی خط حمله تبدیل شد و با به ثمر رساندن گل پیروزی‌بخش در دقایق پایانی، صعود پرتغال به مرحله بعد را رقم زد.
البته هیچ‌کس نمی‌تواند با اطمینان بگوید اگر راموس یا هر بازیکن دیگری به‌جای رونالدو مقابل اسپانیا در ترکیب اصلی قرار می‌گرفت، نتیجه متفاوتی رقم می‌خورد.
بااین‌حال، عجیب بود که راموس در آن مسابقه حتی برای یک دقیقه هم وارد زمین نشد. شاید مارتینز قصد داشت او را برای ۳۰ دقیقه وقت اضافه نگه دارد، اما با گل دیرهنگام اسپانیا، مسابقه هرگز به وقت اضافه نرسید.
به نظر می‌رسید سرمربی پرتغال از اتفاقات دیدار مقابل کرواسی درس نگرفته بود.
اگرچه کیفیت فنی رونالدو در طول سال‌های گذشته فراتر از سطح بسیاری از رقابت‌هایی بوده که در آن‌ها حضور داشته، باید به این نکته نیز توجه کرد که آمار گلزنی او در جام جهانی چندان استثنایی نبوده است.
درست است که تنها هشت بازیکن در تاریخ جام جهانی بیشتر از او گل زده‌اند، اما رونالدو برای ثبت گل‌های خود در این رقابت‌ها ۲۷ بار به میدان رفته است؛ درحالی‌که هفت نفر از آن هشت بازیکن، تعداد بازی‌های کمتری انجام داده‌اند.
با وجود این، تصمیم رونالدو برای ادامه حضور در تیم ملی پس از جام جهانی چندان غافلگیرکننده نبود. همچنین زمانی که ژرژ ژسوس اعلام کرد از ادامه همکاری با رونالدو استقبال می‌کند، تعجب چندانی ایجاد نشد؛ به‌ویژه اینکه این دو پیش‌تر سابقه همکاری با یکدیگر را داشتند.
رونالدو تجربه و اعتبار بسیار بالایی در فوتبال دارد و اگر می‌پذیرفت نقش محدودتری در زمین داشته باشد، همچنان می‌توانست به‌واسطه نفوذ و جایگاه خود در فوتبال، کمک قابل‌توجهی به تیم ملی پرتغال کند.
بنابراین، کاملاً قابل‌درک بود که ژسوس بخواهد رونالدو را با چنین نقشی در تیم حفظ کند. از سوی دیگر، با توجه به اینکه رونالدو ۴۱ سال دارد، می‌توان انتظار داشت که خودش نیز بپذیرد شاید دیگر بهترین گزینه برای حضور مداوم در نوک خط حمله نباشد.
بااین‌حال، احتمالاً این ادعا که اتفاقات اخیر به میراث رونالدو در تیم ملی پرتغال لطمه خواهد زد، تا حدی اغراق‌آمیز است.
وقتی مردم در ۵، ۱۰، ۱۵ یا ۲۰ سال آینده به دوران حضور او در تیم ملی پرتغال نگاه کنند، بیش از هر چیز آمار شگفت‌انگیز ۲۳۴ بازی ملی و ۱۴۲ گل او را به یاد خواهند آورد؛ دو رکوردی که در فوتبال ملی مردان جهان بی‌سابقه هستند.
همچنین به یاد خواهند آورد که رونالدو به‌عنوان کاپیتان، پرتغال را در یورو ۲۰۱۶ به نخستین قهرمانی تاریخش در یک تورنمنت بزرگ رساند. شاید برخی نیز به دو قهرمانی این تیم در لیگ ملت‌های اروپا اشاره کنند؛ به‌ویژه اگر اهمیت این رقابت‌ها در آینده افزایش پیدا کند.
دوران حضور رونالدو در تیم ملی پرتغال از نخستین مسابقه او مقابل قزاقستان در اوت ۲۰۰۳ تا آخرین بازی‌اش که با پیروزی برابر ولز در سپتامبر ۲۰۲۶ همراه بود، ۲۳ سال و ۳۵ روز طول کشید. او در این مدت ۹۲ بازی ملی بیشتر از هر بازیکن دیگری در تاریخ پرتغال انجام داد. همچنین در تعداد گل‌های ملی، ۹۹ گل بیشتر از پدرو پائولتا به ثمر رساند که با ۴۶ گل در جایگاه بعدی قرار دارد.
رونالدو در شش دوره جام جهانی حضور داشت؛ رکوردی که به‌طور مشترک با لیونل مسی در اختیار دارد. او در تمامی این شش دوره موفق به گلزنی شد؛ دستاوردی که تنها رونالدو در تاریخ جام جهانی به آن رسیده است.
به همین ترتیب، او تنها بازیکنی است که در شش دوره مسابقات قهرمانی اروپا حضور داشته و به همین دلیل رکورد بیشترین بازی در تاریخ یورو با ۳۰ مسابقه و بیشترین پیروزی با ۱۳ برد را نیز در اختیار دارد.
رکورد ۱۴ گل رونالدو در تاریخ این رقابت‌ها نیز همچنان بی‌رقیب است.
بنابراین، اگر به تصویر بزرگ‌تر نگاه کنیم، روزهای پایانی حضور رونالدو در تیم ملی پرتغال چیزی بیش از یک حاشیه کوچک در تاریخ دوران حرفه‌ای او نخواهند بود؛ موضوعی که احتمالاً تنها در تحلیل‌های عمیق و مرورهای بسیار مفصل از دوران فوتبالش به آن اشاره خواهد شد.
در شرایط فعلی، واقعاً تأسف‌آور است که یکی از شگفت‌انگیزترین دوران‌های حضور یک بازیکن در فوتبال ملی، با چنین اختلافات و تنش‌های غیرضروری به پایان برسد.
بااین‌حال، شاید تیم ملی پرتغال در سال ۲۰۲۶ و سال‌های پس از آن، در نهایت از شرایطی سود ببرد که بتواند بدون تحمل فشار ناشی از موفقیت‌های گذشته رونالدو، دستاوردهای تاریخی او را تحسین کند و مسیر آینده خود را ادامه دهد.
