تیم ملی کشتی آزاد ایران در رقابت‌های قهرمانی جهان امسال با کسب ۶ مدال رنگارنگ شامل ۲ طلا، یک نقره و ۳ برنز و مجموع ۱۳۳ امتیاز، به جایگاه سوم تیمی بسنده کرد؛ نتیجه‌ای که در مقایسه با دوره گذشته از نظر امتیاز و جایگاه تیمی با افت همراه بود.
آزادکاران ایران سال گذشته با کسب ۱۴۵ امتیاز و ۷ مدال (۲ طلا، ۲ نقره و ۳ برنز) روی سکوی نخست جهان ایستادند و آمریکا با ۱۳۴ امتیاز در جایگاه دوم قرار گرفت. البته در آن دوره امتیازات روسیه به دلیل محرومیت در جدول تیمی محاسبه نشد و همین موضوع نیز در رقابت تیمی تأثیرگذار بود.
اگرچه تعداد مدال‌های ایران در دو دوره اخیر تفاوت چندانی نداشته و تنها یک مدال نقره در سال گذشته بیشتر به دست آمده، اما شرایط رقابت امسال با دوره قبل متفاوت بود. آمریکا و روسیه این بار با ترکیبی قدرتمند و تمام توان به میدان آمدند و توانستند فاصله خود را با سایر رقبا نشان دهند. آمریکایی‌ها نیز با اتکا به ستاره‌هایی همچون کایل اسنایدر و کایل دیک که در یک سال گذشته حضور فعالی در لیگ حرفه‌ای کشتی آزاد آمریکا (RAF) داشتند، به مدال‌های طلا رسیدند.
نکته قابل تأمل در عملکرد مدعیان، موفقیت آمریکا و روسیه در ۹ وزن از ۱۰ وزن مسابقات بود؛ در حالی که ایران در دو وزن ۷۰ و ۸۶ کیلوگرم با نمایندگی سینا خلیلی و کامران قاسم‌پور، به دلیل حذف نمایندگانش هیچ امتیازی کسب نکرد. همین ناکامی در دو وزن، در کنار عملکرد موفق رقبای سنتی، یکی از عوامل فاصله گرفتن ایران از سکوی نخست بود. آمریکا و روسیه در این دوره با عملکردی بهتر از ایران، به ترتیب جایگاه‌های اول و دوم را به خود اختصاص دادند.
با این حال، ارزیابی عملکرد کشتی آزاد ایران نباید صرفاً به مقایسه جایگاه امسال با سال گذشته محدود شود. کشتی ایران در سال‌های اخیر و پس از حضور علیرضا دبیر در رأس فدراسیون، در هر دو رشته آزاد و فرنگی به موفقیت‌های قابل توجهی دست یافته است. این در حالی است که در سال‌های نه‌چندان دور، کسب یک یا دو مدال جهانی برای کشتی ایران اتفاقی بزرگ و حتی آرزویی دست‌نیافتنی به شمار می‌رفت. حالا اما انتظارات به اندازه‌ای بالا رفته که حتی کسب ۶ مدال و قرار گرفتن در جمع سه تیم برتر جهان نیز نمی‌تواند رضایت کامل علاقه‌مندان را جلب کند.
واقعیت این است که افت جایگاه تیمی ایران را نمی‌توان نادیده گرفت همان‌طور که نباید دستاوردهای چند سال اخیر کشتی کشور را به سادگی از یاد برد. البته این نتایج نشان داد که رقبای سنتی ایران، به‌ویژه آمریکا و روسیه با قدرت بیشتری بازگشته‌اند و برای حفظ جایگاه نخست، دیگر صرفاً اتکا به مدال‌آوران همیشگی کافی نیست. کشتی آزاد ایران برای بازگشت به صدر جهان، علاوه بر حفظ ستاره‌های خود، به پشتوانه‌سازی در اوزان مختلف و افزایش عمق ترکیب تیم ملی نیاز دارد چراکه در رقابت با قدرت‌هایی مثل آمریکا و روسیه، هر وزن و هر امتیاز می‌تواند سرنوشت قهرمانی را تغییر دهد.
شاید مهم‌ترین پیام این رقابت‌ها همین باشد؛ سکوی سوم برای کشتی ایران یک ناکامی مطلق نیست اما هشداری جدی است که نشان می‌دهد حفظ فاصله با رقبا و بازگشت به قله جهان، نیازمند تلاش و برنامه‌ریزی بیشتر است.
