دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، و همسرش ملانیا در کاخ سفید میزبان کودکان شدند و با برگزاری مراسم هالووین، نمایش سخاوتمندی و کودک‌دوستی به راه انداختند؛ نمایشی که رسانه‌های غربی نیز با آب‌وتاب فراوان در سطح جهان بازتاب دادند. اما پرسش اساسی همچنان افکار عمومی را به خود مشغول کرده است: چگونه کسی که نامش در پرونده رسوایی اپستین، کشتار کودکان غزه و دانش‌آموزان مینابی و تهدید به محو تمدن چند هزار ساله ایران از روی نقشه مطرح است، می‌تواند با چنین نمایش‌های تبلیغاتی به دنبال تطهیر چهره جنایتکارانه خود باشد؟ و چرا مدعیان حقوق بشر در برابر این ریاکاری آشکار سکوت کرده‌اند؟
پرونده سیاه اپستین؛ لبخندهای ساختگی بر چهره یک رسوایی
ترامپ در حالی در کاخ سفید، هدایا را به دست می‌گیرد و به کودکان تقدیم می‌کند که تنها چند روز پیش، ابعاد تازه‌ای از رسوایی‌های اخلاقی و جنسی مرتبط با پرونده اپستین بار دیگر مورد توجه قرار گرفت. پرونده‌ای که در آن، نام دختران و زنان زیر سن قانونی، حتی کودکانی در حدود ده سال، در ارتباط با شبکه تجارت انسان، برده‌داری جنسی و سوءاستفاده صاحبان قدرت و ثروت مطرح شده است؛ شبکه‌ای که نام ترامپ و افرادی همچون اندرو، برادر پادشاه انگلیس، نیز در حاشیه رسوایی‌های آن قرار دارد.
چنین پرونده‌ای با چند لبخند مصنوعی، اهدای هدیه و حضور مقابل دوربین‌ها پاک نمی‌شود. ترامپ نمی‌تواند با ایفای نقش حامی کودکان، افکار عمومی را از پرسش‌های سنگین درباره این رسوایی منحرف کند. همچنین، درباره ملانیا ترامپ نیز ادعاها و اسنادی در ارتباط با آشنایی با اپستین مطرح شده است؛ موضوعی که از سوی قربانیان و افکار عمومی نیازمند پاسخگویی است، نه نمایش‌های تبلیغاتی و سکوت رسانه‌ای.
کودکان آمریکایی؛ قربانیان سیاست، سلاح و منفعت‌طلبی
نمایش کودک‌دوستی ترامپ در هالووین، در شرایطی برگزار می‌شود که تیراندازی‌های مرگبار، از جمله در مدارس آمریکا، همچنان جان ده‌ها انسان و شمار زیادی از کودکان را می‌گیرد. با وجود این فاجعه مستمر، دولت‌های آمریکا، از جمله دولت ترامپ، اقدام مؤثری برای مهار آزادی حمل سلاح و مقابله با ریشه‌های این بحران انجام نداده‌اند؛ حتی راهکارهایی نظیر مسلح‌کردن معلمان و دانش‌آموزان مطرح شده است.
پشت این بی‌عملی، منافع کارتل‌های تسلیحاتی و کارخانه‌های اسلحه‌سازی قرار دارد؛ منافعی که در معادلات سیاسی آمریکا، گاه بر جان انسان‌ها و امنیت کودکان ترجیح داده می‌شود. فاجعه زمانی ابعاد گسترده‌تری پیدا می‌کند که کودکان مهاجر نیز قربانی سیاست‌های ضد مهاجرتی ترامپ و جدایی از خانواده‌هایشان می‌شوند. هم‌زمان، جنگ‌افروزی‌ها و منفعت‌طلبی‌های اقتصادی ترامپ و نزدیکانش، هزینه‌های زندگی، به‌ویژه تأمین سوخت و غذا را برای خانواده‌های آمریکایی افزایش داده و مستقیماً بر معیشت و آینده کودکان تأثیر گذاشته است.
از غزه تا میناب؛ رد خون کودکان بر دستان ترامپ
ترامپ و همسرش در کاخ سفید جشن می‌گیرند و برای کودکان هدیه می‌آورند، اما کارنامه دو سال ریاست‌جمهوری او در عرصه جهانی، تصویری کاملاً متضاد از این نمایش ارائه می‌دهد. غزه طی دو سال گذشته، با حمایت سیاسی و تسلیحاتی آمریکا، زیر آتش رژیم صهیونیستی ویران شده و هزاران کودک به شهادت رسیده‌اند. صدها هزار کودک نیز با محرومیت از غذا، آب و سرپناه، در آستانه زمستانی سرد، با رنج و ناامنی دست‌وپنجه نرم می‌کنند.
طرح‌های به‌ظاهر بشردوستانه ترامپ نیز نه پایان‌بخش اشغالگری صهیونیست‌ها بوده و نه مرهمی بر آلام کودکان غزه؛ بلکه عملاً به عادی‌سازی رنج آنان و بی‌تفاوت‌سازی افکار عمومی جهان کمک کرده است.
جهان فراموش نمی‌کند که ترامپ چگونه با افتخار از موشک‌های به‌کاررفته در حمله به مدارس میناب و لامرد سخن گفته است؛ حمله‌ای که به شهادت ۱۶۸ دانش‌آموز مینابی و ده‌ها نفر در لامرد انجامید. او در کنار سران رژیم کودک‌کش صهیونیستی، از نابودی ایران، سرزمینی با تمدن چند هزار ساله، سخن گفته است؛ کشوری که میلیون‌ها کودک در آن زندگی می‌کنند.
جنایات علیه کودکان به بمباران و کشتار محدود نیست. تروریسم اقتصادی آمریکا، با تحریم دارو و مواد غذایی، سلامت، معیشت و آینده کودکان را نیز هدف قرار داده است. بنابراین، هالووین کاخ سفید را باید نمادی از ریاکاری و فریبکاری سیاسی دانست؛ نمایشی که نمی‌تواند رد خون کودکان غزه و میناب را از کارنامه ترامپ پاک کند.
سکوت مدعیان حقوق بشر؛ شریکان تطهیر جنایت
سیرک هالووین کاخ سفید، افزون بر آشکارکردن وقاحت و ماهیت ضدبشری ترامپ، پرده دیگری از واقعیت رسانه‌های غربی را نیز کنار می‌زند. رسانه‌هایی که برای نمایش چند دقیقه‌ای اهدای هدایا و لبخندهای رئیس‌جمهور آمریکا، پوشش گسترده جهانی فراهم می‌کنند، اما در برابر جنایت علیه کودکان غزه، میناب و لامرد، چنین حساسیت و هیاهویی ندارند.
سکوت مدعیان حقوق بشر و حتی کف‌زدن آنان برای این نمایش تبلیغاتی، نشانه آشکار معیارهای دوگانه و سیاسی‌کاری نهادهایی است که رفتارشان به گستاخی جنایتکارانی همچون ترامپ و نتانیاهو میدان داده است؛ کسانی که دیگر حتی از بیان تهدید به نابودی ملت‌ها نیز ابایی ندارند.
ترامپ با جشن هالووین نمی‌تواند پرونده سیاه خود را تطهیر کند. این نمایش، نه نشانه کودک‌دوستی، بلکه پرده‌ای بر واقعیتی خونین است؛ واقعیتی که از غزه تا لبنان، از میناب تا لامرد، با خون کودکان نوشته شده است. خون بی‌گناهان نه فراموش می‌شود و نه با تبلیغات رسانه‌ای به فراموشی سپرده خواهد شد. مطالبه بازخواست و مجازات آمران و عاملان این جنایات، مطالبه‌ای جهانی و تاریخی است؛ انتقامی که در حافظه ملت‌ها زنده خواهد ماند و سرانجام گریبان جنایتکاران و همدستانشان را خواهد گرفت.
