این هواپیما، مِسرشمیت مِی ۲۶۲ بود؛ جنگنده‌ای که به عنوان اولین جنگنده جت عملیاتی جهان شناخته می‌شه.
مِی ۲۶۲ که آلمانی‌ها بهش می‌گفتن «پرستو»، دو موتور جت داشت و برخلاف جنگنده‌های اون زمان، دیگه خبری از موتور ملخی نبود.
اولین پرواز جت این هواپیما در سال ۱۹۴۲ انجام شد؛
اما مشکلات فنی و تأخیرهای مختلف باعث شد ورودش به خدمت تا سال ۱۹۴۴ طول بکشه.
سرعتش چی بود؟
حدود ۸۷۰ کیلومتر در ساعت!
برای اون دوره، این یعنی یک جهش فوق‌العاده در سرعت.
تسلیحاتش هم دست‌کم روی کاغذ، خیلی جدی بود؛
معمولاً چهار توپ ۳۰ میلی‌متری داشت و می‌تونست بمب و راکت هم حمل کنه.
اما یک مشکل بزرگ وجود داشت؛
موتورهای جت هنوز فناوری کاملاً پخته‌ای نبودند، سوخت کم بود، آموزش خلبان‌ها سخت بود و آلمان هم در ماه‌های پایانی جنگ شرایط بحرانی داشت.
بنابراین مِی ۲۶۲ نتونست آن‌طور که باید و شاید از تمام ظرفیتش استفاده کنه.
اما اهمیتش کجا بود؟
مِی ۲۶۲ یک پیام روشن داشت:
دوران جنگنده‌های ملخی رو به پایان بود و عصر جت‌ها شروع شده بود!
بعد از جنگ جهانی دوم هم آمریکا، شوروی و بریتانیا توسعه جنگنده‌های جت رو با سرعت بیشتری دنبال کردند.
و از اونجا بود که آسمان، وارد یک عصر کاملاً جدید شد.