اما ۸ سال قبل‌تر در مجلس دهم، نفر اول تهران بیش از ۱ میلیون و ۶۰۰ هزار رای کسب کرد؛ در حالی که واجدین شرایط کمتر و حدود ۷ میلیون نفر بودند!
یعنی رای نفر اول آن دوره، بیش از ۳ برابر رای نفر اول مجلس فعلی بوده است. حتی ۴۰ سال پیش در مجلس دوم، نفر اول تهران ۱ میلیون و ۹۰۰ هزار رایاز مردم گرفته بود.
این افت محسوسِ عددی تو کلان‌شهرها فقط یک «کاهش مشارکت ساده» نیست؛ نشانه تغییر نگاه جامعه به کارکرد صندوق رای است.
وقتی آمارها نشون می‌دن حتی چهره‌های شاخصِ لیست‌های جامع هم نمی‌تونن بدنه رای سنتی رو به‌طور کامل پای صندوق بیارن، یعنی سرمایه اجتماعی و انگیزه عمومی برای تغییر از مسیر صندوق رای با چالش جدی روبرو شده.
تحلیل آمارها نشون می‌ده که جامعه ایران و به‌ویژه کلان‌شهرها، پیام‌های صریحی با حضور یا عدم حضورشون می‌فرستند.
به نظرت برای احیای دوباره اعتماد به صندوق رای تو شهرهای بزرگ، اولین و مهم‌ترین تغییری که باید اتفاق بیفته چیه؟ نظرت رو برام کامنت کن!
