اف۳۵ با بدنه خاص، پوشش‌های جاذب امواج راداری و حمل تسلیحات در داخل بدنه، سطح مقطع راداری خودش رو کاهش می‌ده.
رادارها و حسگرهای پیشرفته هم به خلبان کمک می‌کنن تا محیط اطراف رو بهتر ببینه و تهدیدها رو زودتر شناسایی کنه.
اما یه نکته مهم وجود داره؛ پنهانکار بودن به معنی نامرئی بودن نیست!
و این دقیقاً همون نقطه‌ایه که ماجرای اف۳۵ در آسمان ایران جالب می‌شه.
در جریان جنگ تحمیلی سوم، ایران مدعی شد که یک جنگنده اف۳۵ آمریکایی رو با سامانه پدافندی خودش مورد اصابت قرار داده؛ اتفاقی که بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌های جهان داشت.
اما چطور ممکنه جنگنده‌ای که برای فرار از رادار ساخته شده، هدف قرار بگیره؟
یکی از راه‌ها استفاده از حسگرهای غیرفعال حرارتی و سامانه‌های جست‌وجو و رهگیریه؛ یعنی به‌جای اینکه صرفاً به امواج راداری متکی باشن، گرمای هواگرد رو هم شناسایی می‌کنن.
در این میان، موشک ۳۵۸ ایران هم مورد توجه قرار گرفته؛ سلاحی که با قابلیت پرسه‌زنی در آسمان، می‌تونه منطقه مشخصی رو برای پیدا کردن هدف جست‌وجو کنه.
البته جزئیات دقیق نحوه رهگیری و اصابت به اف۳۵ همچنان نیازمند اطلاعات فنی و تأیید مستقل بیشتریه.
اما اهمیت ماجرا چیه؟
اگر اصابت به اف۳۵ تأیید بشه، پیام روشنی برای آمریکا و متحدانش داره:
هیچ جنگنده‌ای، حتی پیشرفته‌ترین جنگنده پنهانکار جهان، تضمین‌شده و آسیب‌ناپذیر نیست!
این اتفاق می‌تونه محاسبات نظامی آمریکا رو تغییر بده و هزینه حفظ برتری هوایی در منطقه رو افزایش بده.
افسانه نامرئی بودن شاید جذاب باشه؛ اما در میدان نبرد، هیچ سلاحی شکست‌ناپذیر نیست.
