گفتگوی اخیر یاشار سلطانی درباره تراستی های نفتی، نه یک افشاگری مستقل و از منظر مسئله ملی، بلکه سقوطی آشکار به دامچاله سیاسیکاری و تحریف حقیقت و واقعیت بود. سلطانی برخلاف برخی سوابق خوبش در برخی پروندههای فساد اقتصادی و اداری، اما اینبار با اطلاعاتی رانتی و بولتنهای دریافتی از برخی محافل امنیتی که به او دادند، فاجعهای ملی و ساختاری را به یک تسویهحساب مبتذل جناحی تقلیل داد و ادعای دشمنان متجاوز را درباره ایران تکرار کرد.
مضحکترین بخش ادعای او آنجاست که با استناد به نسبت فامیلی یک نفر از تراستیهای فاسد با سخنگوی جبهه پایداری، مدعی شده «چون یکی از تراستیها داماد سخنگوی پایداری بوده و حزب پایداری موضع مخالف با تفاهمنامه داشته، پس همه تراستیها با مذاکره و تفاهم با آمریکا مخالف بودند و تراستیها با شلیک موشک تفاهم با آمریکا را برهم زدند»! همینقدر بیمبنا و استدلال آبکی!
اولاً برخلاف این تحلیل کودکانه، اقدام موشکی ایران در تنگه هرمز، کاملاً دفاعی و در پاسخ به نقض آتشبس توسط آمریکا و نقض بند ۵ تفاهمنامه توسط آمریکا و شیطنت در تنگه هرمز بود؛ نه کارِ تراستیها! ثانیاً کدام عقل سلیمی باور میکند تراستیها دنبال جنگ باشند؟! تحریم بله ولی کدام تراستی دنبال محاصره است؟! اتفاقاً حیات مالی تراستی در آرامش و آتشبس است تا بتواند نفت بفروشد، نه در شرایط جنگی و انسداد و محاصره دریایی که نفتکش اصلاً عبور نکند!
واقعیتِ این است در لیست ۵۰ نفره تراستیها، از داماد وزیر اطلاعات دولت روحانی و وابستگان مدعیان اصلاحات گرفته تا برخی متصلین به امنیتیهای نواصولگرا حضور دارند. اکثریت مطلق این چهرهها، دقیقاً برآمده از همان جریانی هستند که سالها مذاکره با آمریکا را تئوریزه کردند و همزمان رانت فروش نفت را به جیب زدند!
بیشک پیوند زدن کل این شبکه رانتی به منتقدین تفاهمنامه و تقلیل منتقدین تفاهمنامه بیاعتبار به مواضع یک حزب، بخاطر اینکه یکی از این 50 نفر رابطه فامیلی با فلان حزب دارد، پروژهای هدفمند برای سیاهنمایی علیه منتقدان سازش، تطهیر بانیان وضع موجود و انحراف افکار عمومی از اصل فساد است.
آقای سلطانی مبارزه با فساد را پای بازیهای باندی و جناحی ذبح کرد و به دعوای سخیف سیاسی تقلیل داد؛ در حالی که رانتخواری تراستیها خط قرمز نمیشناسد و قوه قضائیه باید بدون لکنت، یقهی همه این ۵۰ نفر و حامیان امنیتیشان را از هر جناحی بگیرد.
قبلاً هم نوشتهام که این اقلیت سرمایهدار و طبقه نوکیسه، اتفاقاً در همه حالات سود میبرد. در شرایط عادی یکجور؛ در کرونا یکجور؛ در برجام جور دیگر و در شرایط تحریم و جنگ هم به شکل دیگر! ریشه این طبقه را باید در اقتصاد سیاسی ایران و در اجرای سیاستهای سرمایهداری و تبعیض ساختاری دید که از قضا جریان سیاسی - اقتصادیای که یاشار از آن حمایت میکند متهم اصلی این سیاستهاست ضمن اینکه سایر جریانات نیز متهمند! مسئله را باید ملی و کلان دید!
