یک ارتشی در دو جبهه میجنگد و در دو میدان خدمت میکند: میدان اول، مرزهای جغرافیایی است؛ جایی که لباس نظامی، نماد اقتدار و ضربان قلب وطن است، در آنجا هر گام پیامی صریح به دنیاست: «این خاک برای بیگانه دست یافتنی نیست»، اقتدار ما، در نظم ردیفهای نظامی و دقت عملیاتهاست، اقتداری که از دل انضباط میآید و به امنیت مردم ختم میشود.
اما میدان دوم، مرزهای معنوی است، مسیری که در آن «درجه» و «رتبه»، در برابر لبخند یک زائر رنگ میبازد. این روزها که موکبهای ارتش در نقاط گوناگون برای خدمت رسانی به زائران اربعین برپا شدهاند، نظم نظامی با «سخاوت انسانی» همراه شده است، همان دستانی که با اقتدار سلاح را میگیرند، حالا با همان دقت و انضباط، برای زائران آب میریزند، غذا میدهند و سایهبان میشوند.
تفاوت این دو میدان در این است که در میدان اول، ما برای «حفاظت از وطن» میجنگیم و در میدان دوم برای «فتح قلبها» خدمت میکنیم؛ اما حقیقت این است که این دو میدان در واقع یک مسیر هستند چون کسی که نتواند برای زائر، خادم و متواضع باشد، هرگز نمیتواند برای وطن سرباز واقعی باشد.
موکبهای ارتش در مسیر اربعین، تنها ایستگاههای پذیرایی نیستند، آنها «نمایشگاه انسانیت نظامی» هستند، که در واقع به دنیا ثابت میکنند که اقتدار ارتش، تنها در تسلیحات نیست بلکه در نیت پاکی است که در قلب سربازانش میتپد.
ما در ارتش، نظم و مقررات نظامی را میستاییم اما امروز میبینیم که زیباترین نظم جهان، «نظم عشق» است، نظمی که میلیونها انسان را بدون هیچ دستور کتبی به سوی یک هدف مشترک میکشاند، ما به عنوان ارتش ایران، افتخار میکنیم که در آن، نقش «سرباز-خادم» را ایفا کنیم.
دنیا بداند، اقتدار ما در این است که با داشتن مشتهای گرهکرده برای دفاع از میهن، قلبهایی باز داشته باشیم برای خدمت به خلق، ما سربازان ارتش، عادت کردهایم که در سخت ترین شرایط، «بایستیم» تا دیگران «بگذرند»، در مرزها میایستیم تا وطن آرام بگیرد و در اربعین میایستیم تا زائران با آسودگی به سوی عشق حرکت کنند.
ارتشی بودن، یعنی پذیرفتن این حقیقت که عالیترین مقام نظامی، مقام خادمی است و ما در موکبهای ارتش، دوباره یاد گرفتیم که چگونه با فروتنی، باشکوه باشیم.
