مارک ولر مدیر مرکز حکمرانی جهانی و امنیت در برنامه حقوق بینالملل چتمهاوس، در یادداشتی نوشت : حکمرانی ترامپ از طریق شبکه اجتماعی تروث سوشال، موضع رسمی واشنگتن را تضعیف کرده و تغییر سریع نظر او نشان میدهد که متحدان و شرکای آمریکا نمیتوانند با اطمینان روی پیامهای دیپلماتیک این کشور حساب کنند.
وی در این یادداشت همچنین تاکید کرد: تصمیم دونالد ترامپ برای معرفی آمریکا بهعنوان «نگهبان» تنگه هرمز و مطالبه ۲۰ درصد ارزش محموله هر کشتی عبوری، اقدامی غیرواقعبینانه و فاقد پشتوانه حقوقی بود که با واکنش منفی روبهرو شد.
وی گفت: این تصمیم میتوانست هزینه عبور یک نفتکش بزرگ را تا ۳۰ میلیون دلار افزایش دهد و در عمل، این تصور را تقویت کرد که واشنگتن میکوشد از یک بحران بینالمللی و نیاز کشورها به واردات انرژی و کالاهای اساسی، درآمدزایی کند.
نویسنده چتمهاوس با اشاره به عقبنشینی ترامپ از این طرح در کمتر از یک روز نوشت که رئیسجمهوری آمریکا اعلام کرد هزینه مورد نظر خود را با توافقهای تجاری و سرمایهگذاری کشورهای خلیج فارس در ایالات متحده جایگزین میکند.
به نوشته این تحلیلگر، این عقبنشینی نمیتواند آسیبی را که تهدید اولیه به اعتماد به آمریکا و ادعای واشنگتن درباره دفاع از آزادی کشتیرانی وارد کرد، جبران کند.
در این یادداشت آمده است : نوسان و تزلزل مواضع ترامپ همچنین با اظهارات مقامهای ارشد دولت او در تضاد قرار گرفت. مارکو روبیو وزیر امور خارجه آمریکا پیشتر با استناد به حقوق بینالملل اعلام کرده بود که دریافت عوارض برای عبور از تنگه هرمز پذیرفتنی نیست، اما تصمیم ترامپ بار دیگر نشان داد که اظهارات مقامهای ارشد آمریکا تا چه اندازه در برابر تصمیمهای ناگهانی رئیسجمهوری این کشور آسیبپذیر است.
ولر همچنین نوشت : طرح ترامپ از نظر تجاری نیز قابل اجرا نبود، زیرا مالکان کشتیها حاضر نبودند شناورها، محمولهها و خدمه خود را در مسیر دریایی پرخطر و پرتنش به خطر بیندازند و همزمان هزینهای معادل ۲۰ درصد ارزش محموله را بپردازند.
به نوشته او،« مخالفت کشورهای خلیج فارس با این طرح نیز زمینه عقبنشینی سریع کاخ سفید را فراهم کرد. وضعیت هرمز همچنان مبهم است و کند شدن دوباره تردد دریایی، خطر تشدید تنشها را افزایش داده است.»
وی تأکید کرد: تنها رویکرد واقعبینانه برای حل وضع موجود، ازسرگیری مذاکرات برای تنظیم عبور و مرور دریایی از تنگه و بازگشت به آتشبس است.
نویسنده در این گزارش ضمن اینکه از کشورهای دیگر از جمله چین خواست برای احیای آزادی کشتیرانی که خود نیز به آن وابستهاند، نقش فعالتری ایفا کنند، افزود: اروپا نیز میتواند پس از دستیابی به توافق، در تأمین آزادی کشتیرانی مشارکت کند، بیآنکه بخواهد هزینهای تازه بر جهان تحمیل کند.
آمریکا از ۱۶ تیر ماه ۱۴۰۵ (هفتم جولای ۲۰۲۶) در پی ادعای حمله به تعدادی از شناورهای عبوری از جنوب تنگه هرمز، با نقض تفاهم نامه اسلام آباد، بار دیگر نه تنها حملات تجاوزکارانه علیه ایران را از سر گرفته، بلکه محاصره دریایی را نیز از ساعت ۲۳ و ۳۰ دقیقه ۲۳ تیرماه مجددا آغاز کرده است.
واشنگتن همزمان در پی رویکرد فشار حداکثری خود، در حال اعمال تحریمهای جدید به بهانههای مختلف علیه جمهوری اسلامی ایران است. رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا که تجاوز به ایران به دستور وی انجام شده ، در حاشیه اجلاس سران ناتو در آنکارا در تناقض آشکار با تفاهم ای که خود وی امضا کرده، گفت: دیگر تفاهمی با ایران وجود ندارد و آتشبس به پایان رسیده است.
با از سرگیری تجاوز نظامی آمریکا علیه ایران و پاسخهای تدافعی ایران به پایگاههای آمریکا که مبدا این حملات بودند، بار دیگر کانون توجه جهانی به تنگه هرمز جلب شده است.
