توسعه زیرساختهای دفاعی نامتقارن، محور اصلی تغییرات راهبردی در ارتش تایوان را تشکیل میدهد. هدف از ساخت این ناوگان، ایجاد قابلیت مکانیابی و حمله به نیروهای مهاجم در نزدیکی مرزهای این جزیره است؛ رویکردی که متکی بر نیروهای آموزشدیده و متحرک برای واکنش سریع در برابر هرگونه اقدام نظامی احتمالی است.
استراتژی «جهنمدره»
فرماندهان نظامی که تدوین این دکترین را بر عهده داشتهاند، از اصطلاح «جهنمدره» برای توصیف این طرح استفاده میکنند؛ استعارهای که نشاندهنده ایجاد فضایی بسیار دشوار و پرمخاطره برای هر نیروی مهاجم است. این استراتژی نه تنها بر فناوری، بلکه بر درسهای آموختهشده از جنگ اوکراین و سایر درگیریهای اخیر متمرکز است تا با تسریع تلاشها، توانایی دفاعی تایوان را ارتقا بخشد.
ژنرال هوانگ ون-چی، از مدیران برنامهریزی استراتژیک وزارت دفاع تایوان، با تأیید تغییر رویکردها تصریح کرده است که اگرچه اقدامات اولیه در زمینه پهپاد و پدافندهای ضدپهپاد به صورت آزمایشی آغاز شده بود، اما در دو سال اخیر این فرآیند با سرعت بیشتری نهادینه شده و تغییرات قابلتوجهی در ساختار برنامهریزیهای نظامی ایجاد شده است.
چالشها و الزامات تغییر
تایوان در همسایگی مستقیم با چین قرار دارد؛ کشوری که با گسترش ناوگان دریایی، هوایی و موشکی خود، گمانهزنیها درباره استفاده از زور برای تغییر وضعیت موجود را افزایش داده است. در این شرایط، بزرگترین چالش تایوان، لزوم بازنگری در ساختار سازمانی، آموزش نیروها و دکترینهای نظامی است تا بتواند از این انبوه پهپادها در محیطی که بهشدت تحت تأثیر جنگ الکترونیک قرار دارد، بهطور مؤثر بهرهبرداری کند.
تحلیلگران نظامی، از جمله میک رایان، ژنرال بازنشسته استرالیایی، بر این باورند که تایوان به درک درستی از اهمیت پهپادها در تمامی مراحل یک درگیری احتمالی رسیده است. وی معتقد است عملکرد پهپادها در حملات دوربرد، الگویی برای تایوان فراهم کرده تا در صورت وقوع سناریوی حمله آبی-خاکی، بتواند کشتیهای مهاجم را پیش از رسیدن به سواحل هدف قرار دهد. با این حال، رقابت در این عرصه دوجانبه است و ناظران نظامی پکن نیز بهدقت تحولات و تاکتیکهای بهکاررفته در سایر نقاط جهان را رصد میکنند.
