بررسیهای منتشرشده از سوی اندیشکده آسیا تایمز نشان میدهد که با وجود سرمایهگذاری ارتش ایالات متحده روی جنگندههای نسل پنجم و ششم و افزایش سهم هواگردهای رادارگریز، آمادگی رزمی ناوگان هوایی این کشور در سالهای آینده با محدودیتهای جدی مواجه خواهد شد. کارشناسان دفاعی بر این باورند که پیچیدگیهای فنی هواپیماهای جدید نیاز آنها را به تعمیر و نگهداری افزایش داده و دسترسپذیری عملیاتی را کاهش میدهد.
برآوردهای صورتگرفته حاکی از آن است که تا سال ۲۰۴۰ میلادی، نرخ آمادگی جنگندههای نیروی هوایی آمریکا به حدود ۴۵ درصد و در نیروی دریایی به حدود ۳۵ درصد کاهش مییابد. در این میان، افزایش سن ناوگان قدیمیتر نظیر اف-۱۶ نیز فشار مضاعفی بر بخش پشتیبانی وارد میکند. همچنین گزارش «دفتر حسابرسی دولت آمریکا» (GAO) در ژوئن ۲۰۲۶ میلادی نشان داد که نرخ آمادگی کامل جنگنده اف-۳۵ به دلیل مشکلات زنجیره تأمین قطعات و پشتیبانی فنی به حدود ۲۵ درصد تنزل یافته است.
مؤسسه آمریکایی «میچل» نیز در گزارشی اعلام کرده است که تعداد اسکادرانهای فعال نیروی هوایی این کشور نسبت به دوران جنگ سرد کاهش چشمگیری داشته و در حال حاضر نزدیک به ۵۹ درصد از کل جنگندههای موجود در وضعیت آمادگی پروازی قرار دارند. پیتر لیتون، تحلیلگر دفاعی و افسر سابق نیروی هوایی استرالیا، در تحلیلی اشاره کرده است که به دلیل سرعت پایین تولید هواپیماهای پیشرفته، در صورت بروز جنگی با نرخ فرسایش و تلفات روزانه دو درصد، یک یگان ۱۰۰ فروندی از جنگندههای مدرن ممکن است ظرف مدت ۳۵ روز نیمی از توان عملیاتی خود را از دست بدهد.
در این راستا، گروهی از کارشناسان پیشنهاد دادهاند که ایالات متحده برای مقابله با این چالش به سمت ساختار ترکیبی متشکل از جنگندههای سرنشیندار در کنار پهپادهای رزمی، سامانههای خودمختار و موشکهای دوربرد حرکت کند؛ هرچند همچنان تأکید میشود که مأموریتهای کلیدی مانند برتری هوایی نیازمند تصمیمگیری لحظهای خلبانان و استفاده از جنگندههای سرنشیندار است.
