دکتر «کامل وزنه» کارشناس اقتصاد بینالملل که در بسیاری از شبکههای عربی حضور مییابد، نسبت به پیامدهای فاجعهبار ادامه جنگ در ایران و بسته شدن آبراههای حیاتی، بهویژه تنگههای بابالمندب و هرمز، هشدار داد و تأکید کرد که ادامه این جنگ، جهان را با خطری واقعی روبهرو کرده است که زندگی همه افراد را تحت تأثیر قرار میدهد و بازارهای جهانی را به سمت موجی بیسابقه از تورم سوق میدهد.
وزنه در گفتوگو با وبسایت «عربی21» اظهار داشت که ورود تنگه بابالمندب بهعنوان دومین کانون تشدید درگیریهای نظامی، روند بهبود و بازگشت ثبات نسبی به بازارهای جهانی را متوقف کرده است.
به گفته وی، قیمت نفت بهتدریج افزایش یافته و از مرز 100 دلار برای هر بشکه عبور کرده است و در صورت تداوم این تنشها، خطر افزایش بیشتر قیمتها کاملاً جدی خواهد بود.
وی تأکید کرد که بسته شدن مسیرهای دریایی انتقال کالا و انرژی، به افزایش تورم و تشدید مشکلات اقتصادی همه کشورها، بدون هیچ استثنایی، منجر میشود. او افزود که دیگر مسئله صرفاً به بسته شدن یک تنگه محدود نیست، بلکه اکنون کشورهای کاملی از جریان تجارت جهانی و دسترسی به منابع اساسی محروم شدهاند و این منابع دیگر امکان انتقال به بازارهای جهانی را ندارند.
دکتر وزنه درباره تأثیر این بحران بر کشورهای منطقه و عربستان سعودی نیز گفت که اختلال در تردد از تنگههای بابالمندب و هرمز، به صادرات و صنایع کشورهای منطقه آسیب میزند؛ هرچند اقتصاد عربستان از استحکام و توان بالایی برخوردار است.
وی تصریح کرد که این بحران موجب رکود فراگیر اقتصادی در منطقه شده و بخشهایی مانند بازار مسکن، اشتغال، فرصتهای سرمایهگذاری و همچنین حوالههای مالی مهاجران را تحت تأثیر قرار داده است. به گفته او، هیچ کشوری از جنگی که در خاک خود یا منطقه پیرامونش جریان دارد، سود نمیبرد و از همین رو، یافتن هرچه سریعتر یک راهحل سیاسی برای پایان دادن به بحران ضروری است.
نبود جایگزینهای فوری
این کارشناس اقتصاد سیاسی تأکید کرد که در صورت ادامه بسته ماندن تنگهها، اقتصاد جهانی هیچ جایگزین آماده یا سریعی برای جبران این وضعیت در اختیار ندارد. وی یادآور شد که 20 تا 25 درصد از منابع اساسی و انرژی جهان از طریق تنگههای هرمز و بابالمندب جابهجا میشود؛ موضوعی که به گفته او، بازارهای بورس جهان نیز بارها نسبت به پیامدهای آن هشدار دادهاند.
وزنه درباره پروژهها و مسیرهای زمینی جایگزین برای انتقال انرژی، از جمله خطوطی که میتوانند از کشورهای خلیج فارس، سوریه یا ترکیه عبور کنند، توضیح داد که این طرحها سرمایهگذاریهایی بلندمدت هستند و اجرای آنها به چندین دهه زمان نیاز دارد؛ بنابراین در کوتاهمدت قادر به حل بحران نخواهند بود. افزون بر این، موفقیت چنین پروژههایی به ثبات سیاسی وابسته است. او در این زمینه به خط لوله گاز میان روسیه و آلمان اشاره کرد که با وجود تکمیل شدن، در پی جنگ اوکراین هدف خرابکاری قرار گرفت و منفجر شد.
