گزارش تحقیقی رویترز از ابعاد حملات موشکی و پهپادی ایران به زیرساخت‌های حیاتی کشورهای حاشیه خلیج فارس پرده برداشته است؛ حملاتی که طبق این گزارش، دست‌کم ۱۳۵ حمله به بیش از ۸۴ سایت زیرساختی را شامل می‌شود؛ از پایانه‌های نفتی فجیره در امارات تا تأسیسات عظیم گاز راس‌لفان قطر و زیرساخت‌های صنعتی و انرژی در کویت و بحرین.
اما بخش قابل‌توجه ماجرا، فقط حجم حملات و خسارت‌های واردشده نیست؛ بلکه واکنش دولت‌های منطقه به انتشار تصاویر این خسارت‌هاست. درحالی‌که برخی مقام‌ها آسیب‌ها را به برخورد ترکش‌های ناشی از رهگیری پدافندی نسبت می‌دهند، محدودیت‌های شدید رسانه‌ای و برخورد با انتشار تصاویر، پرسش‌هایی جدی درباره ابعاد واقعی خسارات ایجاد کرده است.
اهمیت این حملات فراتر از تخریب چند تأسیسات است. آسیب به شریان‌های انرژی و زیرساخت‌های اقتصادی می‌تواند صادرات نفت و گاز را مختل کند، قیمت جهانی انرژی را افزایش دهد و فشار اقتصادی و سیاسی بر کشورهای منطقه وارد کند. حمله به فجیره و راس‌لفان نیز نشان می‌دهد که حتی تأسیسات راهبردی و حیاتی منطقه از آسیب‌پذیری مصون نیستند.
پرسش اصلی اینجاست: اگر خسارت‌ها محدود و قابل‌کنترل‌اند، چرا انتشار تصاویر آن‌ها تا این اندازه حساسیت‌برانگیز شده است؟ آیا پای ملاحظات امنیتی در میان است یا نگرانی از آشکارشدن ابعاد واقعی آسیب‌ها و پیامدهای اقتصادی جنگ؟
آنچه روشن است، این است که در کنار جنگ موشکی و پهپادی، نبرد دیگری هم بر سر روایت واقعیت جریان دارد؛ نبردی که در آن، تصاویر منتشرنشده گاهی به‌اندازه خود حملات اهمیت پیدا می‌کنند.
